Aðförin að forsetanum er hafin

 

Ég verð bara að segja það. Ég veit þó að ég mun fá það óþvegið í bloggheimum og á kaffistofunni í Bændahöllinni. Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, er sverð og skjöldur Íslands á þessum örlagatímum. Hvað sem segja má um Ólaf Ragnar í langri stjórnmálasögu hans þá hefur hann ,,virkjað" forsetaembættið og hleypt lífi í stjórnarskrá Íslands, sem var rykfallið plagg í heimi fræðimanna. Það sem áður var dautt hefur lifnað við. Í dag er stjórnarskrá Íslands á allra vörum. Í dag vilja allir verða forseti Íslands vegna þess valds sem stjórnarskráin veitir þessum æðsta embættismanni þjóðarinnar.

En allt sem gert er orkar tvímælis og þess vegna er Ólafur Ragnar Grímsson umdeildur forseti. Þó hefur hann áunnið sér traust þjóðarinnar með verkum og orðum sínum í forsetastóli. Hér skal ekki skrifað upp á allt sem Ólafur Ragnar Grímsson hefur gert í forsetatíð sinni. Það sem öllu skiptir er kjarkmikil framkoma hans í Icesave gegn ofuraflinu; stjórnvöldum, fjármálakerfinu og stjórnmálaelítunni, þegar forsetinn færði þjóðinni vald, sem valdhafar höfðu frá henni tekið. Og þjóðin stöðvaði einkavæðingu gróðans og þjóðnýtingu tapsins á Íslandi. Með því sendu Íslendingar almenningi um allan heim merkileg skilaboð. Lýðræðið vann sigur gegn gráðugu fjármálakerfinu. Almenningur vann sigur gegn elítunni. Allt frá þeirri stundu var ljóst að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti, fengi það óþvegið í næstu forsetakosningum. Forseti sem stendur með fólkinu, en ekki fjármagninu, hann verður að setja af. Þeir sem börðust harðast fyrir samþykki Icesave samninganna eru hörðustu andstæðingar sitjandi forseta.

Hefndin er sæt. Við erum þessa dagana áhorfendur af aðförinni að forseta Íslands. Það verður allt gert til að koma Ólafi Ragnari Grímssyni úr forsetastóli. Ætlar þú, lesandi góður, að sitja hjá og horfa undan eins og heigull, eða standa með Ólafi Ragnari þegar hann þarf á þínum stuðningi að halda? 

Myndböndin hér að neðan: Annað sýnir gamalt viðtal við Ólaf Ragnar, þar sem hann fer fögrum orðum um konur á Íslandi. Það síðari er frá mótmælunum við þingsetningu sl. haust þegar forseti og forsetafrú gengu heilsuðu upp á mótmælendur. Glöggir áhorfendur geta séð pistlahöfundi bregða fyrir í hópi mótmælenda, og undir lokin umkringdur laganna vörðum. Ógleymanleg stund. 

Stjórnarskráin stóð af sér eldraun

,,Mannréttindabrot eru einfaldlega ekki hluti af þessari keppni"

Páll Óskar er góðmenni. Hann er einn af þeim sem talar vel um alla en talar aldrei illa um nokkurn mann. Þess vegna biður hann Gretu Salóme afsökunar. Það var fallega gert. En Greta Salóme sagði orðrétt í þessu fræga viðtali:

Það hefur hins vegar oft verið tekið fram að þetta er ekki pólitískur vettvangur, við erum komin hingað til að taka þátt í lagakeppni. Mannréttindabrot eru einfaldlega ekki hluti af þessari keppni.

Það er svo að skilja á þessum orðum að aðeins ef mannréttindabrot hefðu verið hluti af Eurovision þá hefði átt að mótmæla. En ekki hvað? En þar sem einræðisherrann, gestgjafinn, ætlaði sér ekki að fremja mannréttindabrot í ,,þessari keppni" þá ættu allir að horfa framhjá mannréttindabrotum gestgjafans á eigin þegnum, taka þátt í veislunni og hafa gaman af leiksýningu einræðisherrans. Það var hluti af þessari keppni. En veit það ekki, en það er eitthvað sem gengur ekki alveg upp í þessu ævintýri. Hvað sem því líður þá munum við skattgreiðendur greiða fyrir öll herlegheitin. 

Biður Gretu Salóme afsökunar

40% taka ekki afstöðu: Hættumerki fyrir lýðræðið

Vegna þess hve hátt hlutfall svarenda tekur ekki afstöðu í könnunni, eða 40%, þá verður að taka niðurstöðu könnunarinnar með miklum fyrirvara. En samt, þá er niðurstaðan vísbending um að stuðningur við stjórnarflokkanna hefur beðið afhroð frá síðustu alþingiskosningum og stjórnarandstöðuflokkarnir eru á fljúgandi siglingu til sigurs. Sjálfstæðisflokkurinn mælist með um 44% stuðning þeirra svarenda sem tóku afstöðu. Þetta er glæsileg niðurstaða en á sama tíma verður að hafa hugfast að næstum því jafnhátt hlutfall þjóðarinnar gefur ekki upp afstöðu sína til stjórnmálaframboða. Það er hættumerki fyrir lýðræðið í landinu og skýr skilaboð til stjórnmálamanna.

Sjálfstæðisflokkurinn með 43,7%

Þóra vill vera stofustáss

 

Ef Þóra hefði haldið þessa ræðu fyrir áratug eða svo þá hefði hún verið fín. En það eru bara engir venjulegir tímar uppi í dag. Öll vitum við af hverju. Þóra vill frið og forseta sem situr í friði á Bessastöðum og talar um frið á Íslandi og frið á jörðu. Hvort hún ætli sér að leggjast í lestur bókmennta á Bessastöðum, eins og Ólafur Ragnar benti á að forseti gæti gert og talað síðan við þjóðina á hátíðarstundum, en aldrei þess á milli, skal ósagt látið.

Það eru átakatímar í íslensku samfélagi og óveðursský á lofti um allan heim. Alþingi er rúið trausti og stjórnmálamenn eru grýttir á leið til messu. Þurfum við þá forseta sem sefur á Bessastöðum eða forseta sem svarar ákalli þjóðarinnar, stendur vaktina með þjóðinni og færir henni það vald sem stjórnarskráin kveður á um? Ætlar við, þjóðin, að þakka núverandi stjórnvöldum fyrir framgönguna í Icesave með því að kjósa forseta sem mun lúta stjórnvöldum til að halda ,,friðinn við þau" - en á sama tíma heyra ekki neyðaróp þjóðarinnar og slíta þar með friðinn við fólkið í landinu? Er það, það sem Þóra var að gagnrýna Ólaf Ragnar Grímsson, þjóðkjörinn forseta Íslands í 16 ár, fyrir þegar hún gagnrýndi hann fyrir að reka ,,eigin stjórnmálastefnu" - að hann lagði það í hendur þjóðarinnar að meta ,,stjórnmálastefnu" stjórnvalda í þjóðaratkvæðagreiðslu, í stað þess að lúta vilja stjórnmálaelítunnar í einu og öllu? 

Ég vil fyrst og fremst sjálfstæðan og þjóðkjörinn forseta sem fer vel með það vald sem honum er treyst fyrir af fólkinu í landinu, forseta sem hlustar á þjóð sína og forseta sem er ekki stofustáss í viðhafnarstofu stjórnvalda. Og forseta hefur hefur kjark og þor að standa með þjóð sinni þrátt fyrir hótanir valdhafa. Þannig forseti er Ólafur Ragnar Grímsson.  

Sé ekki í samkeppni við þingið

Eru mannréttindi stofustáss?

Mannréttindi eiga að vera öllum tryggð, hvar sem er í heiminum. Við sem njótum frelsis og mannréttinda erum forréttindahópur í heimi þar sem fjölmenn ríki brjóta mannréttindi á þegnum sínum daglega. Söngvakeppni Evrópu var haldin í einu slíku ríki þar sem íbúar búa við kúgun einræðisherra. En það virðist hafa verið þegjandi samkomulag þátttakenda að horfa framhjá þessu og láta fjörið ráða för. Þetta var partý fyrir Evrópu í beinni útsendingu og þátttakendur áttu að leika sitt hlutverk eins og stofustáss meðan einræðisherra og stjórn hans brjóta mannréttindi á fólki miskunnarlaust. Einræðisherrann fékk að festa sig í sessi á kostnað þegna sinna vegna þeirrar viðurkenningar sem hann fékk frá umheiminum.

Fjölmiðlafólk og baráttufólk fyrir mannréttindum í Rússlandi hafa einmitt grátbeðið erlenda þjóðhöfðingja að hunsa einræðisherrann Pútín og stjórn hans því það eru skilaboð fram umheiminum til Rússa um að sætta sig ekki við harðstjórn og kúgun. En veisluhöld í Kreml og Moskvu þar sem erlendir þjóðhöfðingjar, eða ráðherrar, koma til að taka þátt í hátíðarhöldunum með viðhafnarundirskriftum, herða heljartökin sem harðstjórar hafa á þegnum sínum. Íslenskir ráðamenn hafa verið sérlega undirgefnir stjórnvöldum í Rússlandi og Kína hvað þetta varðar, sem eftir er tekið. Salan á Grímsstöðum á Fjöllum til Kínastjórnar er besta dæmið um þetta þar sem allt er gert til að þóknast ráðamönnum í Kína. 

Evrópusöngvakeppnin í Aserbaídsjan þar sem keppendur skiluðu auðu þegar kom að mannréttindum sýndu íbúum Aserbaídsjan svart á hvítu hver það er sem ræður og ríkir í ríkinu. Einræðisherrann fékk þá viðurkenningu sem hann þurfti á að halda með æpandi þögn þátttakenda - allra með tölu. Hefðu þátttakendur, eða þulir sem lásu upp stig þjóða, ekki mátt gera heiðarlega tilraun til að mótmæla mannréttindabrotum með smekklegum hætti til að sýna kúguðum íbúum siðferðislegan stuðning? Við hvað voru allir hræddir? Einn þulur hafði kjark og þor að gera þetta, sá sænski að ég held. 

Stundin er alltaf rétt til að gjöra hið rétta - líka í Bakú.

Spyr hvenær rétti tíminn sé fyrir mannréttindi

Stjórnsýsla í skugga stjórnmála

 

Það kann ekki góðri lukku að stýra að alþingismenn beiti sér í þágu eða gegn ákveðnum fyrirtækjum. Landsbankinn er vissulega í eigu ríkisins en hann er á markaði og í harðri samkeppni við aðra banka, sem eru að mestu í einkaeigu. Það er álitamál hvort ríkið eigi að eiga hlut í fjármálastofnunum eða heilan banka, eins og í tilfelli Landsbankans. En við vitum hvernig það kom til.

Við erum fljót að gleyma hvernig ástandið var fyrir einkavæðingu ríkisbankanna í upphafi 21. aldarinnar. Í bankastjórnum sátu pólitískt kjörnir fulltrúar stjórnmálaflokka og bankarnir urðu verkfæri til að hrinda í framkvæmd misgáfulegum stefnumálum stjórnmálaflokka og ríkisstjórna. Í fullkomnum heimi kann þetta að vera í fínu lagi en raunin varð sú að þetta skapaði tortryggni í samfélaginu og kynti undir pólitískri fyrirgreiðslu. Sömuleiðis gátu ríkisbankarnir ef illa áraði sótt fjármuni í vasa skattborgara. Rekstur undir þessum formerkjum er ekki heilbrigður og getur aldrei verið farsæll til lengri tíma litið.

Hitt er svo annað mál að fyrri einkavæðing ríkisbankanna var mislukkuð á margan hátt. Ásakanir hafa komið fram um spillingu á háu stigi hjá  stjórnmálamönnum sem komu að einkavæðingunni, sem sagðir eru hafa hagnast persónulega í kjölfar hennar. Síðari einkavæðing bankanna eftir hrun var ljótt dæmi um hvernig stjórnmálamenn seldu hrægömmum í fjármálaheiminum ,,skjaldborg heimilanna" í einu vetfangi. Síðan hafa heimili landsins verið ,,þjóðnýtt" til að endurreisa einkabankana, sem enginn má vita hver á í raun. Það gætu þess vegna verið þeir sömu og áttu bankana sem hrundu yfir íslenskan almenning í hruninu. Það er hræsni núverandi ríkisstjórnar að takmarka hugsanlega rannsókn á einkavæðingu banka við fyrri einkavæðinguna. Seinni einkavæðingin er ekki síður ámælisverð.

Að fara með ríkisvald eru forréttindi sem eru fáum gefið og enn færri kunna með það mikla vald að fara. Of náin tengsl viðskipta og stjórnmála er slæm blanda ef stjórmálamenn tryggja ekki skýran aðskilnað með afgerandi hætti. Það er veikleiki í stjórnsýslu sem spilltir stjórnmálamenn nýta sér með aðstoð vina úr viðskiptalífinu. Þá geta sömuleiðis sterkar fyrirtækjasamsteypur spilað inn á þennan veikleika í stjórnálum og stjórnsýslu eins og því miður virðist hafa verið raunin á undanförnum árum. Veikir stjórnmálamenn eru ávísun á valdatöku aðila úr viðskiptalífinu. Sterkir stjórnmálamenn koma á hinn bóginn viðskiptajöfrum um skilning um að lýðræðið sé ekki til sölu eins og hver önnur vara sem gengur kaupum og sölum á markaðstorgi. Allt snýst þetta þó að lokum um jafnvægi og hinn gullna meðalveg. Stjórnsýsla sem lifir í skugga stjórnmála verður aldrei það sverð og sá skjöldur sem henni ber að vera fyrir hagsmunum almennings.  

Alveg á sama hátt eiga stjórnmálamenn að hafa skilning og vit á að blanda sér ekki í rekstur fyrirtækja á samkeppnismarkaði, en eiga fyrst og fremst að skapa fyrirtækjum skilyrði til vaxtar og heilbrigðrar samkeppni.

Þvert á stefnu ríkisstjórnarinnar

Gefum Jóhönnu orðið sem oftast

 

Þetta er einhver stór misskilningur hjá Guðlaugi Þór, alþingismanni, að það hafi verið alvarleg mistök að gefa Jóhönnu orðið. Það er einmitt það sem á að gera miklu meira af! Henni var gefið orðið í stjórnarandstöðu og þá talaði hún, talaði og talaði yfir alþingismönnum og ráðherrum. Hún sló öll tímamet á alþingi í ræðutíma og er ókrýndur málþófsmeistari frá því mælingar hófust. Þetta féll í kramið hjá krötum sem settu hana í tölu heilagra og var hún kölluð heilög Jóhanna æ síðan. Engin veit reyndar af hverju, hvorki þá né síður núna. Og misskilningur Guðlaugs Þórs er sá að meðan Jóhanna hafði orðið þá gerði hún engan óskunda á meðan. En síðan hún hætti að tala þá hófst hún handa við að gera, gera og gera. En þeir sem trúðu því að Jóhanna færi að gera allt það sem hún hafði talað um í löngu máli hafa orðið fyrir sárum vonbrigðum og spyrja sig hvað orðið hafi um heilagleikann. Það er eins og hin talandi Jóhanna sé allt önnur manneskja en hin gerandi Jóhanna. Hver hefði til dæmis trúað þessu upp á Jóhönnu þegar hún talaði sig hása á innsoginu í þingsal yfir ráðherrum um jafnréttismál fyrir nokkrum árum? 

Reyndar á þetta líka við leiðtoga hins stjórnarflokksins sem var talinn helsti andstæðingur AGS áður en hann komst í ríkisstjórn en eftir að hann komst í ráðherrastól þá varð hann helsti talsmaður þessa helsta verkfæris stórkapítalismans. Sagt er að þar á bæ séu menn alvarlega að hugsa um að gera áróðursmynd um hamskipti Steingríms, enda besta dæmið um árangur AGS í allri sögu sjóðsins. Jóhanna fær kannski líka hlutverk í myndinni en hvort henni verið gefið orðið skal ósagt látið. Gefur annars AGS nokkrum nokkuð?

Alvarleg mistök að gefa Jóhönnu orðið

Spunadoktorar stjórnarinnar reyna allt til að fella forseta þjóðarinnar

Eitt er víst hvað varðar úrslit forsetakosninganna í sumar. Annað hvort vinnur Ólafur Ragnar Grímsson, sitjandi forseti, eða Þóra Arnórsdóttir, sem sögð er frambjóðandi sitjandi ríkisstjórnar. Aðrir frambjóðendur, hve frambærilegir sem þeir kunna að vera, hafa ekki möguleika í þessu einvígi Ólafs og Þóru, atlögu sitjandi ríkisstjórnar gegn forseta sem þjóðin stendur í þakkarskuld við.

Og þetta vita andstæðingar Ólafs Ragnars og spunadoktorar ríkisstjórnarflokkanna. Þess vegna reyna þeir ákaft á síðustu metrum kosningabaráttunnar að tvístra fylgi Ólafs yfir á aðra frambjóðendur, eins og glöggt má sjá í ,,ríkisfjölmiðlunum". Þannig segir DV frá því að ,,náhirðin" alræmda ætli að kjósa Ara Trausta í stað Ólafs og marka það af viðtalinu sem Björn Bjarnason tók við forsetaframbjóðandann. Það er ekki nokkur vafi á því að Ari Trausti er traustur maður og að hann yrði góður forseti á Bessastöðum, en það vita allir sem þetta lesa, að það verður ekki að þessu sinni. Forsetakosningarnar 2012 eru engar venjulegar forsetakosningar. Þær snúast um stjórnarskrána, lýðræðið, þjóðarviljann og uppgjörið við útrásargengið.

Hins vegar ef spunadoktorar Jóhönnu og Steingríms Jóhanns tekst að fá sjálfstæðismenn til að bregðast á ögurstundu þá er víst að Þóra Arnórsdóttir verður næsti bóndinn á Bessastöðum. RÚV, Stöð2 og Eyjan eru á sömu slóðum í fréttaflutningi og reyna að gera allt tortryggilegt sem Ólafur Ragnar segir og gerir. Meira segja lagðist einn fréttamiðill svo lágt að leggja gildruspurningar fyrir Dorrit, forsetafrú.  

Þóra Arnórsdóttir er fínn kandidat og hefur margt til brunns að bera. Eiginmaður hennar er sömuleiðis stjörnublaðamaður sem margur fjölmiðlamaðurinn mætti taka til fyrirmyndar. Hins vegar er hún fulltrúi ríkisstjórnarinnar framborin til að ná fram hefndum á forseta Íslands, sem sýndi mikinn kjark með því að færa valdið til þjóðarinnar á ögurstundu. Hann var og verður síðasta stoppustöðin sem þjóðin getur treyst á, eins og hann segir réttilega sjálfur.

Ólafur mælist með mest fylgi

Mun þjóðin rassskella ríkisstjórnina í þriðja sinn?

Óttast þeir þjóðina? Þetta hrópa stjórnarliðar alltaf þegar stjórnarandstaðan er mótfallin þjóðaratkvæðagreiðslu um mál. En nú þegar stjórnarandstaðan og hluti stjórnarliða vill vísa ESB málinu til þjóðarinnar þó fyrr hefði verið þá mun forystufólk ríkistjórnarinnar berja flokksmenn sína til hlýðni. Líf ríkisstjórnarinnar er í húfi. Ekki vegna þess að ríkisstjórnin myndi fá á sig vantraust á alþingi.

Nei, vegna þess að ríkisstjórnin þolir ekki að aðild Íslands sé borin undir þjóðina fyrr en Evrópusambandið hefur fengið að dæla hingað inn milljörðum í alls konar aðlögunarstyrki, ESB sendinefndin hefur fengið að vanvirða fullveldi ríkisins með áróðursstarfi í þágu aðildar Íslands að Evrópusambandinu og ESB aðildarsinnar hafa fengið að pakka inn þúsund síðna aðildarsamningi í gjafapappír þar sem innihaldið mun hverfa í skuggan af fagurgala og orðhengilshætti.

Allt er þetta að gerast á sömu stundu og leiðtogar Evrópusambandsins halda enn einn krísufundinn í Brusselborg um framtíð sambandsins.

Aarhus, Danmörku.

ESB fari í þjóðaratkvæði

Steingrímur á ennþá í stjórnarmyndunarviðræðum sem hefur verið slitið

Steíngrímur J. Sigfússon virðist ekki átta sig á hvenær fólk hættir að tala við hann. Þannig hefur Hreyfingin slitið stjórnarmyndunarviðræðum við ríkisstjórnarflokkana og tilkynnt það opinberlega, en Steingrímur J. kannast ekki við það! Merkilegt svo ekki sé meira sagt. En kannski hefur Steingrímur mistúlkað hreyfingar Hreyfingarinnar, en þingmenn hennar eru ólíkindatól enda hugsjónafólk upp til hópa.

En tíðindi dagsins eru þau að ríkisstjórnin stendur agndofa frammi fyrir skuldavanda heimilanna og getur sig hvergi hreyft, þrátt fyrir hvatningu Hreyfingarinnar. Það er alvarleg staða í ljósi eftirminnilegra mótmæla almennings á Austurvelli, en undirrót þeirra ,,óeirða" var einmitt úrræðaleysi stjórnvalda vegna skuldavanda heimila landsmanna. Mánuðir og ár líða og ríkisstjórnin segir pass, pass og aftur pass. Stuðningsmenn þessarar ríkisstjórnar hljóta að berja í borðið og heimta svör.

Viðræðum slitið