John Wayne þarf á þér að halda!

 

Gunnar Þ. Andersen, forstjóri FME, minnir mig alltaf á John Wayne, kúreka. Enda hefur komið fram að hann á kúrekahatt og er hestamaður mikill. Og svo er hann kúrekinn sem berst gegn bófum og óþjóðalýð í þjóðfélaginu. Og eins og í góðum vestrum þá reyna bófarnir að reka lögreglustjórann með bolabrögðum. Við erum að horfa á íslenskan vestra í beinni útsendingu í raunveruleikaþætti í boði Samfylkingarinnar og Baugsliða. Það er krassandi saga. En er hún sönn? Það getum við áhorfendur ekki dæmt um enda vitum við ekki allan sannleikann. En það er hárrétt hjá íslenska John Wayne að vondir hlutir gerast þegar góðir menn gera ekkert. Stundin er alltaf rétt að gjöra hið rétta. Ég verð að segja að þær sakir sem stjórn FME týnir til sem brottrekstrarsök er með öllu ófullnægjandi. Þá trúi ég orðum Gunnars í þessum farsa. Sömuleiðis geta allir lagt saman tvo og tvo og fengið út fjóra, þegar kemur að gífurlegum átökum í ,,undirheimum" íslensk viðskiptalífs og uppgjöri við hrunið. Þá skiptir máli að hafa sterkt Fjármálaeftirlit og sterkan forstjóra sem þorir að láta réttlætið hafa sinn gang hvað sem á dynur. Í villta vestrinu þá voru heiðarlegir og réttlátir lögreglustjórar skotnir öðrum til viðvörunar. Á Íslandi eru forstjóri FME rekinn fyrir litlar sakir. Eigum við þá að horfa undan eins og gungur, eða taka til varna í nafni réttlætisins? Eða svo við vitnum í nafna minn:

,,Það er til rétt og það er til rangt. Þú verður að gera annað hvort. Þú gerir eitt þá lifir þú. Þú gerir annað þá getur verið að tórir en þú ert dauður hið innra."  

Uppsagnarferlinu sjálfhætt

Draugurinn í ESB herberginu

 

Enn á ný tekur Ögmundur Jónasson, innanríkisráðherra, frumkvæðið í umræðunni um aðild Íslands að Evrópusambandinu. Ég sakna þess að sjá slíkt frumkvæði koma frá sjálfstæðismönnum á Alþingi. Síðustu Landsfundir Sjálfstæðisflokksins hafa samþykkt róttækar tillögur í ESB málum sem hefur fært forystumönnum flokksins öflug vopn í hendur. En aldrei var þeim beitt heldur brædd í brotajárn. Já, aldrei var þeim fylgt eftir af neinum sannfæringarkrafti af þingmönnum flokksins á Alþingi eða brúkuð af forystumönnum í stjórnmálabaráttunni. Í stað þess eru kröftunum eytt í endalausa bardaga við vindmyllur að hætti Don Quixote. Vissulega eru heiðarlegar undantekningar á þessu svo sem þegar þrír þingmenn beittu skjaldborgarvopninu um heimilin, sem síðasti landsfundur færði þingmönnum í hendur. 

Ég hef talið skynsamlegt að gera hlé á aðildarviðræðunum við Evrópusambandið og leggja framhald málsins í dóm þjóðarinnar. Það var það sem síðasti landsfundur Sjálfstæðisflokksins samþykkti og var málamiðlun milli andstæðra fylkinga. Ég get hins vegar fallist á tillögu Ögmundar um að draga línuna í sandinn í aðildarviðræðunum við Evrópusambandið. Það er fyrir löngu tímabært. Það þarf að einhenda sér í að hefja viðræður um þá samningakafla þar sem mestu hagsmunirnir eru í húfi og mesti ágreiningur er um í þjóðfélaginu. Grunnforsenda er að áður liggi fyrir samningsafstaða sem helstu hagsmunaaðilar í þjóðfélaginu geta sætt sig við í þeim málaflokkum sem þá varðar og að meirihluti Alþingis er samþykkur. Þess vegna er nauðsynlegt að sérstök Evrópunefnd verði sett á laggirnar á Alþingi sem endurskoði meirihlutaálit utanríkismálanefndar Alþingis áður en lengra er haldið. Ástæðan er einföld. Frá því að umsókn um aðild var samþykkt og það meirihlutaálit sem stuðst er við í aðildarviðræðunum var samið þá hefur orðið eðlisbreyting á málinu með nýjum upplýsingum, sem komið hafa fram í rýnivinnunni, og sömuleiðis hafa miklar breytingar hafa átt sér stað hjá samningsaðilanum, Evrópusambandinu. Þessum áfanga verður ekki náð án breiðrar samstöðu og sáttar allra stjórnmálaflokka og hagsmunaaðila. Þá liggur fyrir hvaða skilyrði verður að uppfylla til þess að af aðildarsamningi getur orðið. Næst er síðan að hefja alvöru viðræður við Evrópusambandið um álitamálin, sem skera úr um það hvort að af aðildarsamningi getur orðið á milli aðila eður ei.

Vissulega er þetta fáránleg vinnubrögð. Hvers vegna? Jú, vegna þess að þegar ríki sækir um aðild þá á viðkomandi ríki að vera búið að kynna sér lög og reglur ESB, og á ekki að sækja um aðild nema það fallist á þessi lög og reglur ESB í grundvallarmálum. Sameiginlegar stefnur ESB í landbúnaðar- og sjávarútvegsmálum eru þýðingarmikill hluti af lögum og reglum ESB. En það er einmitt í þessum málaflokkum þar sem Ísland ætlar að sækja fram með undanþágur, eða það sem sumir kalla ,,sérlausnir" fyrir Ísland. Embættismaður framkvæmdastjórnarinnar hrópaði upp þegar hann heyrði þetta: ,,Við skulum slíta viðræðunum strax ef þið getið ekki fallist á grunnlög okkar!" Það voru eðlileg viðbrögð hjá embættismanninum. Þegar aðildarsinnar á Íslandi voru spurðir um þessa uppákomu þá var svarið kunnuglegt: ,,Embættismenn ESB verða að vera fastir fyrir að fylgja lögum og reglum, en það má semja um það við stjórnmálamenn að beygja lögin og toga!" Gæti hugsast að í þessu hugarfari íslenkra ráðamanna liggi orsakir hrunsins? Og þá er rétt að minnast á drauginn í herberginu: Meirihluti landsmanna er og hefur verið andvígur aðild Íslands að Evrópusambandinu. Þess vegna fylgir hugur ekki máli þegar kemur að þessu aðildarferli, sem hefur dagað uppi eins og risavaxið tröll í mannheimum. Tröll þetta sjá allir, líka Evrópusambandið, en Össur og félagar eru ennþá í afneitun eða vonast eftir kraftaverki. 

En úr því að Alþingi sótti um aðild og aðildarviðræður eru hafnar, þá verðum við að sameinast um að ljúka þessum farsa með sóma. Leið Ögmundar er ein leið til þess, sem vert er að íhuga vel og vandlega.

Ögmundur skorar á Össur

Aðild að Evrópusambandinu er dauðans alvara

Aðildarviðræður við Evrópusambandið eru eitt helsta mál ríkisstjórnar Samfylkingar og Vinstri grænna. Það hefur lengið fyrir frá fyrsta degi síðan þessi ríkisstjórn varð til. Öðruvísi gat stjórn þessara flokka ekki orðið til. Þetta hefur komið fram í viðtölum við þingmenn Samfylkingarinnar með skýrum hætti. Umsókn um aðild var skilyrðið sem Samfylkingin setti fram alveg frá upphafi. Forystufólk Vinstri grænna samþykki að ganga til stjórnarsamvinnu á þessum forsendum. Það var mat forystu Vinstri grænna að aðrir ríkisstjórnarkostir væru ekki færir enda var Sjálfstæðisflokkurinn í sárum og í sóttkví. Samfylkingin hafði sett Sjálfstæðisflokknum sömu afarkosti nokkrum vikum eftir hrunið haustið 2008. Það var ástæðan fyrir því að forysta Sjálfstæðisflokksins boðaði til aukalandsfundar til að leggja það í dóm landsfundarfulltrúa hvort haldið yrði áfram stjórnarsamstarfi við Samfylkinguna og sótt yrði um aðild að Evrópusambandinu.

Vandinn við aðildarviðræðurnar við Evrópusambandið er að þær hófst vegna þessa hótunarpólitíkur Samfylkingarinnar. Samfylkingin hefur ekkert stefnumál nema aðild að Evrópusambandinu. Hún lifir og deyr með henni. Þetta veit hún, en það sem meira er, þetta vita aðrir stjórnmálaflokkar. Auðvitað er þessi staða með öllu óásættanleg fyrir svo stór mál eins og aðild Íslands að Evrópusambandinu. Í þessum aðildarviðræðum er allt undir. Hagsmunir heilu atvinnugreinanna, launafólks og landsins alls. Það er þess vegna óþolandi hvernig einn stjórnmálaflokkur hefur tekið þetta mál í gíslingu. Nú ræða menn um að næstu alþingiskosningar munu snúast um aðild Íslands að Evrópusambandinu og heilu stjórnmálaflokkarnir muni lifa og deyja vegna málsins. Aðild að Evrópusambandinu er ekki einkamál stjórnmálaelítunnar á Íslandi. Hún á ekki að vera skiptimynt í pólitískum loddaraskap og skotgrafahernaði lýðskrumara, sem hugsa um það eitt hvort þeir vermi ráðherrastóla eður ei. Málið er stærra en þeirra pólitíska framtíð. Aðild að Evrópusambandinu varðar alla landsmenn til sjávar og sveita og þeir eiga heimtingu á að vita sannleikann, allan sannleikann og ekkert nema sannleikann um kosti og galla aðildar Íslands að Evrópusambandinu. Getum við ekki lyft þessari umræðu upp á hærra plan, eins og Nóbelskáldið sagði?

Viðræðunum ekki lokið fyrir kosningar

Verið að móta samningsafstöðu í sjávarútvegsmálum

Aðalsamningamaður Íslands í aðildarviðræðunum við Evrópusambandið, Stefán Haukur Jóhannesson, var í þættinum ESB Nei eða Já? á Útvarpi Sögu hjá mér í gær. Hér má hlusta á þáttinn. Þá má hlusta á valda þætti á stikunni vinstra megin.

Alþingi sættir sig ekki við vinnu stjórnlagaráðs og skipar því að koma með ,,betri tillögur"

Ef stjórnlagaráð kemur saman aftur að tilskipun Alþingis til að endurskoða eigin tillögur um nýja stjórnarskrá þá er ekki mikill dugur í mannskapnum. Stjórnlagaráð vann dag og nótt að gerð nýrrar stjórnarskrár, kallaði til sín sérfræðinga, fékk álit úr ýmsum áttu, fjöldi Íslendinga lagði sitt af mörkum í opnu samráðsferli og útkoman var tillaga um nýja stjórnarskrá í 115 greinum, ef ég man rétt. Stjórnlagaráð tók helmingi lengri tíma til verksins en upphaflega var áætlað og taldi sig hafa skilað góðu verki. Stjórnlagaráðið lagði síðan áherslu á að tillaga um nýja stjórnarskrá yrði lögð fyrir þjóðina í þjóðaratkvæðagreiðslu.

En í dag vísaði Alþingi tillögum stjórnlagaráðs til föðurhúsanna án þess að leggja nokkra vinnu í málið. Það segir okkur að málið er eins og heitur kolamoli sem Alþingismenn hentu á milli sín og loksins til baka til stjórnlagaráðsins. Stjórnarmeirihlutinn þorði ekki að taka málið til efnislegrar afgreiðslu á Alþingi. Það var aldrei ætlunin að gera neitt með tillögur stjórnlagaráðs um nýja stjórnarskrá, en til að bjarga ríkisstjórninni þá varð að gera samkomulag við þingmenn Hreyfingarinnar um að stjórnarskrármálið yrði ,,ekki drepið" á Alþingi. Í staðinn verður blekkingarleiknum haldið áfram og að þessu sinni eru það þingmenn Hreyfingarinnar sem eru hafðir að háði og spotti. Síðast voru það óreyndir þingmenn Framsóknarflokksins, sem gerðust Guðfeður hreinu ríkisstjórnarinnar, sem varð fyrst hrein þegar vinstri flokkarnir höfðu þvegið af sér framsóknarmennskuna. Reyndar er Sif Friðleifs ennþá grúpppía stjórnarinnar og Guðmundur Steingrímsson vikadrengur. Öll viðhengin, Sif, Guðmundur og Hreyfingin, hanga á sömu spítunni og telja sér trú um að skötuhjúin í stjórnarráðinu ætli að leyfa þjóðinni að kjósa um nýja stjórnarskrá. Það er svona álíka líklegt og að einhver viðurkenni að hafa átt þátt í hruninu. Óhætt er að segja að forystumenn ríkisstjórnarinnar geta nú andað léttar. Það er einum kolamolanum færri að halda á lofti.

Vandi stjórnlagaráðsins er að það situr í skjóli Alþingis. Það þiggur ekki vald sitt frá þjóðinni, heldur þinginu. Þess vegna eru stjórnlagaráðsfulltrúar ofurseldir alþingismönnum og þurfa að standa og sitja eins og meirihluti þingsins skipar þeim hverju sinni. Að þessu sinni er Alþingi að segja: ,,Komið með tillögur um nýja stjórnarskrá sem við getum sætt okkur við".

Pawel Baroszek hefur þó fengið nóg af þessum skrípaleik og fær hrós fyrir hugrekkið.

Þingið brást stjórnlagaráði

Breyting á stjórnarskrá: ,,Ekkert mál að gera þetta", segir alþingismaður

Viljum við breyta stjórnarskrá Íslands? Um það spurði Sif Friðleifsdóttir, alþingismaður á Alþingi í dag um umræðunum um breytingar á stjórnarskrá. Hún flokkaði alþingismenn í tvo flokka. Annars vegar þá sem vildu breyta stjórnarskránni og hins vegar þá sem vildu það ekki. Hún fór yfir þær tilraunir sem framsóknarmenn hafa tekið þátt í að breyta stjórnarskránni á undanförnum árum með litlum árangri. Allt var það Sjálfstæðisflokknum að kenna að áliti Sifjar, fyrrverandi ráðherra. Alltaf skal aumingja Sjálfstæðisflokkurinn vera blóraböggullinn hjá andstæðingum flokksins og afsaka dugleysi annarra.

En á það að vera ,,ekkert mál" að breyta stjórnarskrá íslenska lýðveldisins? Viljum við það? Er stjórnarskráin notuð sem blóraböggull? Er hún hrunvaldurinn?

Vonina skal drepa strax

 

Snúningurinn í umræðunni um verðtryggð og gengistryggð lán er athyglisverður. Í fyrstu þá riðu þeir vígalegir fram á völlinn sem voru með verðtryggð lán og gagnrýndu harkalega þá sem sátu uppi með svartapétur, þ.e. gengistryggðu lánin. ,,Þið tókum þessa áhættu og verðið nú að taka afleiðingunum! Við sem tókum verðtryggðu lánin höfðum vaðið fyrir neðan okkur!" Ergó: Það þarf ekkert að gera í skuldaleiðréttingu, hættið þessu væli!

En nú er komið annað hljóð í skrokkinn. Nú hefur umræðan snúist við. Og þá eru allir farnir að tala um almenna skuldaleiðréttingu, líka stjórnmálamennirnir, já og líka stjórnarliðar. Af hverju? Jú, það virðist stefna í það að þeir sem tóku gengistryggðu lánin komi betur út en þeir sem voru ,,þjóðhollir" og tóku verðtryggðu húsnæðislánin. Og það merkilega er að sá vandi skapaðist eftir hrunið og er þess vegna heimatilbúinn vandi. Vandi sem ríkisstjórnin hefði getað afstýrt ef viljinn hefði verið fyrir hendi.

Núna, eru öll úrræði miklu torveldari, þökk sé sofandahætti norrænu velferðarstjórnarinnar. Og nýjustu tíðindi er svo þau og samtök fjármálafyrirtækja og stjórnarliðar hafa náð vopnum sínum að nýju. Vonina, sem vaknaði í brjóstum þúsunda heimila, á að drepa með lagaflækjum og orðhengilshætti. Það kunna þeir svo vel í stjórnarráðinu. Þar er skákað eins og fyrri daginn í skjóli fjármagnseigenda. Fólkið í landinu þarf enn og aftur að leita til Hæstaréttar til að fá réttarbót. Það er eina stofnun samfélagsins sem virkar.

Verðtryggð lán verði lækkuð

,,Þetta er náttúrulega bilun"

Eins og Magnús sagði ef ég man rétt. Fyrst fara Grikkir í Evrusamstarfið með allt niðrum sig - og er leyft það af Evrópusambandinu í nafni samstöðu og samruna - og svo fá þeir að vera áfram í Evrusamstarfinu með allt niðrum sig. Skattgreiðendur annarra Evruríkja borga brúsann. Og þarna er ekki verið að víla og díla um smáupphæðir. Að þessu sinni var ESB og AGS að rétta Grikkjum 237 milljarða evra björgunarpakka, sem sennilega endar allur í vasa bankaelítunnar í Frakklandi og Þýskalandi. Skattgreiðendur, almúginn, er kannski viljugur til að koma þjóð í vanda til bjargar, en aldrei bönkum í einkaeigu. En með þessari hringrásaraðferð þá tókst klókum bankamönnum að þjóðnýta tap bankanna í nafni samstöðu og samruna Evruríkjanna. Auðvitað er þetta bilun, bilun í gangverki þjóða en aðallega bilun í Evrópusambandinu. Ætli það þurfi ekki að skipta um vél á þeim bænum eins og í nýja varðskipinu. Þá hættir kannski þessi endalausi titringur og djöfulgangur. En ef Evrópusambandið ætlar að sigla svona áfram með bilaðri vél þá endar það með ósköpum fyrir íbúa sambandsins. Það kann aldrei góðri lukku að stýra að taka bara á afleiðingum vandans, en ekki orsökinni.

Grikklandi forðað frá falli

Færum fjöll og reisum pýramída

Íslendingar sækja fram á öllum sviðum. Útflutningur á lambakjöti færir okkur erlendan gjaldeyri og skapar innlenda atvinnu. Afurðasölufyrirtæki eins og MS, SS og Norðlenska standa sig vel í að kynna íslenska framleiðslu, íslenska náttúruafurð, sem hefur ímynd hollustu og hreinleika. Þá hefur Baldvin Jónsson frumkvöðull og athafnamaður markaðssett Ísland í Bandaríkjunum og íslenskar framleiðsluvörur í landbúnaði og sjávarútvegi með þeim hætti sem honum er einum lagið. Íslenskar hágæðavörur frá íslenskum bændum og sjómönnum eru bestu sendiherrar Íslands á erlendri grund ef vel er að málum staðið af markaðsaðilum. Íslenski hesturinn er besta dæmið um velheppnað markaðsævintýri þar sem örfáir frumkvöðlar sem höfðu trú á verkefninu lögðu allt í sölurnar til að það gæti borið ávöxt. Sölufyrirtæki í sjávarútvegi hafa náð frábærum árangri í sölu sjávarafurða, Össur er fyrirtæki á heimsmælikvarða og hugbúnaðarfyrirtæki selja vöru og þjónustu um allan heim svo eftir er tekið. 

Framfarir gerast nefnilega ekki bara sí svona. Krafturinn býr í einstaklingum. Einstaklingum sem eru eldhugar, útsjónasamir og ná að sannfæra aðra um að leggja góðum hugmyndum lið. Síðan er það samvinnan sem færir fjöll og reisir pýramída.          

Íslenskt lambakjöt á bestu veitingastöðum

Ríkisstjórnin sem ,,skapar fleiri vandamál en hún leysir"

,,Ég fagna þessari niðurstöðu", segir Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, um Hæstaréttardóminn sem gaf ríkisstjórninni rauða spjaldið. Vandinn er hins vegar sá að ráðherrar ríkisstjórnarinnar eru litblindir og halda bara áfram að spila inn á vellinum. Og flottast var þegar Jóhanna sagði að þau yrðu að passa sig á ,,að skapa ekki fleiri vandamál en við leysum". Halló! Allir vita að það er einmitt það sem þessi vesæla ríkisstjórn hefur verið að gera frá því að hún tók við völdum. En látum það nú vera. Og svo kom rúsínan í pylsuendanum hjá forsætisráðherra: ,,Þetta er stórt og mikið mál og mjög flókið!" Sagði þetta með áherslu. Það vantaði bara að bæta við: ,,Ég vil ekki hugsa þá hugsun til enda", eins og var viðkvæðið þegar Icesave samningarnir stóðu í ríkisstjórninni. 

Þá er bara lokaspurningin þessi. Ef þetta er ,,stórt og mikið mál og mjög flókið", þá er ekki nema von að ríkisstjórnin ráði ekki við ESB umsóknarferlið, sem er ,,stórara og miklu meira mál og miklu flóknara" en þetta mjög svo einfalda mál að brjóta stjórnarskrána með afturvirkum vöxtum á alþýðuna. Ég bíð alla vega spenntur eftir því að heyra krassandi lýsingu forsætisráðherra á ESB málinu og 1001 síðna aðildarsamningnum, sem hún ætlar að leggja fyrir þjóðina í þjóðaratkvæðagreiðslu á næsta ári. 

Verður að leysast hratt