AGS skammar stjórnvöld fyrir linkind í garð almennings

Ég hvet alla til að lesa viðtalið við fulltrúa AGS - Alþjóðagjaldeyrissjóðinn (IMF) - í Morgunblaðinu í dag. Það er ljóst á viðtalinu að AGS er orðinn óþolinmóður. Af hverju? Jú, svo vitnað sé beint í orð þeirra:

Flanagan segir að halli á ríkissjóði sé nú mjög mikill hafi það áhrif til mildunar á áhrifum kreppunnar. ...

Ísland þarf að ganga í gegnum harkalega aðlögun.

Eða á mannamáli. Stjórnvöld verða að fara að þjarma að almenningi í landinu og láta hann finna fyrir kreppunni almennilega. Annars geti Íslendingar átt sig og fái ekki meira lán frá AGS. Það er ljóst á viðtalinu að þeim finnst núverandi ríkisstjórn of milda við almenning í landinu og að það tefji ferlið ,,þegar haft er samráð við hagsmunaaðila, eins og íslensk stjórnvöld hafi gert." Hvaða hagsmunaaðilar skyldu þetta vera?

Og síðan bætir fréttamaður Morgunblaðsins við að bak við tjöldin hafi fulltrúar sjóðsins verið harðorðari en þetta í garð stjórnvalda. Já, það hefði verið fróðlegt að vera fluga á vegg þegar skammirnar hafa verið lesnar yfir ráðherrum og embættismönnum íslensku þjóðarinnar.

Hvað segir þetta okkur? Jú, Ísland er ekki lengur sjálfstætt fullvalda ríki. Fjárglæframennirnir í útrásargeðveikinni, stjórnmálamenn og stjórnvöld hafa klúðrað svo málum með erlendri skuldasöfnun og óráðsíu á góðæristímum að þetta er raunveruleikinn í dag. Erlend og alræmd fjármálastofnun, AGS, stjórnar landinu í dag. Þeir skamma stjórnvöld fyrir linkind í garð almennings. Þeim finnst tími til kominn að þjóðin fái að finna fyrir ,,harkalegri aðlögun" og finni almennilega fyrir kreppunni. Ný gjöld og hækkun skatta með hækkun á lánum almennings hljóta að gleðja fulltrúa AGS. Og auðvitað verða stýrivextir ekki lækkaði r á næstunni miðað við þessi orð yfirboðara ríkisstjórnarinnar.

Á sama tíma skemmta útrásarvíkingarnir sér í útlöndum á kostnað almennings í landinu.

Ný gjöld hækka tíu milljóna króna lán um 50 þúsund

Góð ræða hjá Atla Gíslasyni um Evrópusambandið

Ég vek athygli á vandaðri ræðu Atla Gíslasonar, þingmanns Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs, á Alþingi í dag um þingsályktunartillögu ríkisstjórnarinnar um aðildarviðræður að Evrópusambandinu.

Góð ræða hjá Pétri H. Blöndal um Evrópusambandið

Ég vek athygli á ræðu Péturs H. Blöndals, alþingismanns fyrir Sjálfstæðisflokkinn, á Alþingi í dag um þingsályktunartillögu ríkisstjórnarinnar um umsókn að Evrópusambandinu.  

Sigur Samfylkingarinnar

Það er við hæfi að óska Samfylkingunni til hamingju með sigurinn á Alþingi í dag.  Dagurinn 28. maí skrifaður í sögubækurnar sem E-dagurinn eins og fréttamaður Stöðvar 2 sagði í kvöldfréttunum. Samfylkingunni, með Össur í fararbroddi, tókst fyrst að vinna VG vígið með draumnum um hreina vinstri stjórn. Í dag féll síðan síðasta vígið - þingflokkur Sjálfstæðisflokksins eins og hann lagði sig. Framsóknarflokkurinn var fallinn fyrir löngu eða þegar Guðni Ágústsson var veginn af eigin flokksmönnum - og þurfti þá ekki Halldór Ásgrímsson til.

Það sem kemur mér mest á óvart eru viðbrögð sumra sem hafa barist hetjulega gegn aðild að Evrópusambandinu hér á blogginu. Þeir fagna frumkvæði Sjálfstæðis- og Framsóknarflokksins með sama hætti og Össur Skarphéðinsson gerði í ræðustól Alþingis í dag. Þeir fagna að Alþingi leggi í vandaða vinnu við að undirbúa umsóknina til ESB. En förinni er heitið til Brussel en aðferðafræðin er bara önnur. Skiptir sköpum hvort umsóknin fara til Brussel í næsta mánuði eða í ágúst? Skiptir það mestu fyrir hégómagirnd þingmanna stjórnarandstöðunnar að Jóhanna Sigurðardóttur takist ekki að senda umsóknina í júní eins og hún vildi? Eru alþingismenn virkilega ennþá á svona lágu plani?

Það stakk mig líka að varaformaður Sjálfstæðisflokksins lýsti því yfir á Alþingi að hún vildi sækja um aðild að Evrópusambandinu! Ég man ekki eftir að því að hún hafi lýst þessu yfir á landsfundinum eða barist fyrir þessari afstöðu sinni þar. En nú stígur hún fram, sjálfur varaformaður flokksins, að eigin frumkvæði, og fær allan þingflokkinn með sér í vegferð, sem næsta öruggt er að leiði þjóðina inn í Evrópusambandið. Svona til upprifjunar ályktaði landsfundur Sjálfstæðisflokksins m.a. um eftirfarandi:

Sjálfstæðisflokkurinn hefur talið að aðild að Evrópusambandinu þjóni ekki hagsmunum íslensku þjóðarinnar en jafnframt talið mikilvægt að sífellt sé í skoðun hvernig hagsmunum Íslands verði best borgið í samstarfi Evrópuríkja Endurnýjað hagsmunamat hefur ekki leitt til grundvallarbreytinga á afstöðu Sjálfstæðisflokksins ...  

Sterk lýðræðisleg rök mæla engu að síður með því að þjóðin fái að skera úr um svo stórt og umdeilt mál og að það sé ekki eingöngu á forræði stjórnmálaflokkanna...

Komist Alþingi eða ríkisstjórn að þeirri niðurstöðu að sækja beri um aðild að Evrópusambandinu er það skoðun Sjálfstæðisflokksins að fara skuli fram þjóðaratkvæðagreiðsla um þá ákvörðun á grundvelli skilgreindra markmiða og samningskrafna.

Í þingsályktunartillögunni sem Sjálfstæðisflokkurinn stendur að er ekki gerð krafa um að þjóðin fái að kjósa um hvort Ísland eigi að sækja um aðild að ESB. 

Samfylkingin hefur þess vegna unnið fullnaðarsigur í málinu. Hún hefur teflt þessa refskák af snilld. Forysta Sjálfstæðisflokksins hefur ekkert lært af hruninu í haust og heldur áfram að teyma flokkinn - og þjóðina - út í ófæruna. Kaldrifjaðir nýfrjálshyggjudraugar svífa þar greinilega enn yfir vötnum, því miður, og hvað myndi gleðja þá meira en aðild að nýfrjálshyggjubandalaginu ESB? 

Þingmenn Vinstri grænna höfðu ágæta von til að stöðva ESB lest Samfylkingarinnar en eftir þessi svik þingflokks Sjálfstæðisflokksins við stefnuna sem mörkuð var á landsfundi flokksins er sú von úti. Sigur hægri arms, Sjálfstæðisflokksins, verslunaríhaldsins, er fullkomnaður. Vilhjálmur Egilsson, Benedikt Jóhannesson, Þorsteinn Pálsson, Stórkaupmenn og Verslunarráð geta fagnað sigri. 

ESB hraðlestin er komin í 3ja gír og er ferðinni heitið til Brussel í faðm nýfrjálshyggjunnar.

Guð blessi Ísland!

„Sögulegur dagur“

Fær þjóðin að kjósa um hvort Ísland eigi að sækja um aðild?

Ég vona að Bjarni Ben og Sigmundur Davíð séu að setja saman ályktun um að færa valdið til fólksins í landinu og þjóðin fái að kjósa í þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort Ísland eigi heima í ESB. Það er lýðræðislegasti valkosturinn í stöðunni. Hans Haraldsson fjallar með málefnalegum hætti um rökin fyrir tvöfaldri atkvæðagreiðslu á bloggi sínu sem ég hvet alla til að lesa.

Þeir sem blása á þetta með þeim rökum að ekki sé hægt að kjósa um eitthvað sem við vitum ekki um eru að fara með rangt mál. Auðvitað eiga allir sem vilja og nenna að kynna sér málið í dag að geta myndað sér skoðun á hvort þeir telji farsælast fyrir þjóðina til lengri tíma litið að sækja um aðild að ESB. Við vitum um alla helstu kosti og galla sem fylgja aðild að ESB. Auðvitað munum við ekki hafa vitneskju um öll tæknileg útfærsluatriði og mögulegan aðlögunarsamning sem gengið er frá í aðildarsamningum. En í grundvallarreglum liggur fyrir hvað Evrópusambandið er og hvað því fylgir að Ísland gerist aðili og verði aðili á næstu áratugum. Við erum nefnilega ekki að sækja um aðild að ESB til að leysa skammtímavanda heldur verðum við að meta málið út frá langtímasjónarmiði þ.e.a.s. þegar aðlögunartímabilinu, sem samið verður um í aðildarsamningum, er lokið.

Ég trúi því að Bjarni Ben, formaður Sjálfstæðisflokksins, og þingflokkur Sjálfstæðisflokksins virði vald landsfundar Sjálfstæðisflokksins á 80 ára afmælisári flokksins í þessu mikilvægasta máli þjóðarinnar frá lýðveldisstofnun og vísi málinu til þjóðarinnar áður en lengra er haldið inn í katakombur Evrópusambandsins. Það getur nefnilega verið erfitt að rata þaðan út aftur þegar inn í þær er komið.

Bjarni fær umboð

Peningamangararnir hafa flúið hásæti sín (Franklin D. Roosevelt)

Franklin D. Roosevelt, 32. forseti Bandaríkjanna, tók við embætti 4. mars 1933 í miðri kreppunni. Atvinnuleysi var um 25%. Fólk hafði tapað atvinnu, ævisparnaði og voninni. Roosevelt tókst á 100 dögum að endurreisa bankakerfið og landbúnaðinn, koma hjólum atvinnulífsins af stað og blása von í hjörtu Bandaríkjamanna. Innsetningarræða hans 4. mars 1933 var mögnuð og birti ég hér hluta úr henni og undirstrikaði nokkur gullkorn. Ef einhver á þýðingu af ræðunni þá væri það vel þegið. Franklin D. Roosevelt segir m.a. (lausleg þýðing mín):

Peningamangararnir hafa flúið hásæti sín í musteri siðmenningar okkar. Við getum nú endurreist musterið á ævafornum sannindum. Í þeirri endurreisn eiga samfélagsleg gildi að vera æðri peningalegri gróðavon. Þjóðin biður um aðgerðir, og aðferðir núna... Það eru margar leiðir út úr vandanum, en það leysir engan vanda að tala bara um vandann. Við verðum að grípa til aðferða og það án tafar!

En hér kemur enski textinn og höfum í huga að þessi ræða var flutt fyrir um 80 árum síðan. Þeir sem vilja hlusta á Roosevelt flytja alla innsetningarræðuna geta smellt á tengil hér til hliðar á vefsíðunni (Frægar ræður):

So, first of all, let me assert my firm belief that the only thing we have to fear... is fear itself— nameless, unreasoning, unjustified terror which paralyzes needed efforts to convert retreat into advance. In every dark hour of our national life a leadership of frankness and vigor has met with that understanding and support of the people themselves which is essential to victory. I am convinced that you will again give that support to leadership in these critical days.

...rulers of the exchange of mankind's goods have failed through their own stubbornness and their own incompetence, have admitted their failure, and have abdicated. Practices of the unscrupulous money changers stand indicted in the court of public opinion, rejected by the hearts and minds of men.

The money changers have fled from their high seats in the temple of our civilization. We may now restore that temple to the ancient truths. The measure of the restoration lies in the extent to which we apply social values more noble than mere monetary profit.

Recognition of the falsity of material wealth as the standard of success goes hand in hand with the abandonment of the false belief that public office and high political position are to be valued only by the standards of pride of place and personal profit; and there must be an end to a conduct in banking and in business which too often has given to a sacred trust the likeness of callous and selfish wrongdoing.

Restoration calls, however, not for changes in ethics alone. This Nation asks for action, and action now.

...the withered leaves of industrial enterprise lie on every side; farmers find no markets for their produce; the savings of many years in thousands of families are gone.

More important, a host of unemployed citizens face the grim problem of existence, and an equally great number toil with little return. Only a foolish optimist can deny the dark realities of the moment.

Our greatest primary task is to put people to work. This is no unsolvable problem if we face it wisely and courageously.

There are many ways in which it can be helped, but it can never be helped merely by talking about it. We must act and act quickly.

Róttækar og erfiðar ákvarðanir

Nýfrjálshyggjubandalagið ESB

Menn eins og Ólafur Ólafsson eru fyrst og fremst gráðugir kaupsýslumenn. Og ekki er annað hægt að segja en að hann hafi staðið vel undir nafni sem slíkur. Kaupsýslumenn eru lykilmenn í öllum þjóðfélögum því án þeirra væru engin viðskipti stunduð. Og viðskipti eru það sem kemur ,,blóðinu á hreyfingu" í æðakerfi þjóðfélagsins. Þó vil ég gera greinamun á heiðvirðum kaupsýslumönnum annars vegar og gráðugum hins vegar í anda nýfrjálshyggjunnar.

Auðvitað mun rannsókn hins sérstaka saksóknara leiða í ljós ,,algert sakleysi" Ólafs, eins og hann kemst sjálfur að orði. Sérstakur saksóknari mun að sama skapi sýkna aðra innvígða kaupsýslumanna sem gegndu lykilhlutverki í nýfrjálshyggjuvæðingu íslenskt samfélags með dyggri aðstoð fjölmiðla í þeirra eigu. Þeir hafa notað tímann vel frá hruninu í haust enda slyngir kaupsýslumenn hér á ferð. 

Nýfrjálshyggjunni tókst af hugmyndafræðilegum ástæðum að ,,nappa" (sbr. Dóru myndböndin sem barnabarnið mitt hefur mikið dálæti á) stöndugum fyrirtækjum frá fólkinu til kaupsýslumanna og fjármagnseigenda, blóðmjólka þau öllu eigin fé og skila þeim síðan aftur til fólksins, skattgreiðenda, þurrausnum. Í stað eigna stóðu sem sagt skuldirnar einar eftir.

Og veislan er rétt að byrja. Nú berst nýfrjálshyggjan fyrir inngöngu Íslands í Evrópusambandið. Hvers vegna? Jú, þannig geta lobbýismar stórfyrirtækjanna þvingað íslensk stjórnvöld til að einkavæða auðlindir Íslendinga. Þeir munu krefjast þessa með tilskipunum og reglugerðum að ríkisfyrirtæki verði einkavædd samanber fjarskiptafyrirtæki og rafmagnsveitur. Þannig tókst ESB að koma hér á bankalöggjöf sem leyfði nýfrjálshyggjumönnunum í bönkunum að opna útibú um alla Evrópu á ábyrgð íslenskra skattgreiðenda. Allt þetta tókst þeim án þess að við færum inn í ESB. Það nægði að Ísland væri aðili að EES. En stóru bitarnir eru eftir. Auðlindir okkar í hafinu, orkan og vatnið.

Í myndbandinu hér á eftir lýsir fræðimaðurinn Andy Storey frá the School of Politics and International Relations at University College í Dublin á Írlandi ágætlega hvaða aðferðafræði er notuð þegar nýfrjálshyggjan í ESB er annars vegar. Allt rennir þetta stoðum undir tilgátu mína hér að ofan og sem ég hef lýst hér áður á vefsíðu minni. Sjá t.d. Varið ykkur á nýfrjálshyggjunni - Nú vilja talsmenn hennar koma okkur í ESB! Þá hef ég bent á hvernig nýfrjálshyggjan blómstrar í evrópskum landbúnaði þar sem stórfyrirtæki og auðugir landeigendur hirða hæstu styrkina í skjóli ESB. Tilskipanir eða beiðnir munu koma frá ESB um að markaðsvæða þá geira sem ekki hefur verið komið í eigu markaðsfyrirtækja en síðan, eins og Andy segir, þá er í lagi að ,,loka þá inni". Þannig gangi nýfrjálshyggjan ekki endilega út að auka frjálsræði í viðskiptum heldur að opnun fyrir aðkomu stórfyrirtækja. Rödd Andys minnti mig stundum á John F. Kennedy, forseta Bandaríkjanna, enda var John af írskum ættum.

Síðari 2 myndböndin fjalla síðan um hvaða neikvæðu áhrif niðurfelling verndartolla hefur á fjárhag ríkisins og hvernig ESB yfirtekur í raun völdin af innlendum stjórnvöldum með innleiðingu regluverks sambandsins. Það er einnig mikilvægt að átta sig á hvernig Alþjóðaviðskiptastofnunin WTO og ESB vinna í raun saman að opna fyrir markaðsvæðingu og einkavæðingu að utan. Þetta er áhugavert því WTO er oft notað sem grýla til að neyða ríki til að opna fyrir samkeppni erlendra og lækka verndartolla. Nýjasta dæmið er síðan hvernig ESB sinnar nota WTO til að hræða bændur inn í ESB.  

 

  

Rannsókn leiði í ljós sakleysi

Morgunblaðið - Hið mikla lýðræðislega torg íslenzkrar samtíðar?

Morgunblaðið og Sjálfstæðisflokkurinn eiga sér samofna sögu. Ég datt inn á dagbókarvefinn hans Matthíasar Johannessen, skálds, en hann ritstýrði Morgunblaðinu lengi vel og á erfiðum tímum í stjórnmálasögunni. Þessi dagbókarvefur Matthíasar er fjarsjóður fyrir þá sem vilja skoða stjórnmálasöguna.

Ég vek athygli á eftirfarandi úr dagbók hans 1. júní árið 1997 um ritstjórnarstefnu blaðsins sem á vel við á þessum tímum:

Lýðræði Morgunblaðsins birtist á síðum þess dag hvern. Það er hið mikla lýðræðislega torg íslenzkrar samtíðar og ástæðulaust að hafa áhygg[j]ur af því, þótt hörðu frjálshyggjumennirnir í Sjálfstæðisflokknum ráði þar engu (feitletrun JBL). Morgunblaðinu hentar sveigjanleg frjálshyggja sem er ekki sízt fólgin í varðstöðu fyrir fólkið í landinu og velferðarkerfið, menningu okkar og arfleifð, en þó umfram allt réttlæti og siðgæði sem ætti að taka til auðlindarinnar (feitletrun JBL), ekki síður en annarra þátta þjóðfélagsins.

Í sömu dagbókarfærslu skrifar Matthías:

Morgunblaðið hafði verið óbilandi málgagn Sjálfstæðisflokksins frá því í kreppunni. Það barðist hatrammlega gegn þjóðnýtingu og vinstristefnu og svo auðvitað marxisma og heimskommúnisma eftir styrjöldina. Afstaða Morgunblaðsins og Sjálfstæðisflokksins fór þannig saman í öllum meginatriðum og engin leið að sjá neinn mun á stefnu flokks og blaðs í heljarátökum kaldastríðsins. Vísir var aftur á móti aldrei talið tryggt flokksblað Sjálfstæðisflokksins. Tengsl milli blaðs og flokks voru því ekki jafn sterk og tengsl Morgunblaðs og Sjálfstæðisflokks. Ástæðan var einfaldlega sú að Vísir var málgagn ákveðinna verzlunar- og viðskiptaaðila innan flokksins (feitletrun JBL), en þeir voru ekki alltaf vel séðir á þeim vettvangi. Vísir var notaður til að efla þessi samtök innan Sjálfstæðisflokksins (feitletrun JBL), bæði undir forystu Jakobs Möllers, sem átti rætur í Frjálslynda flokknum en ekki gamla Íhaldsflokknum, og svo manna eins og Björns Ólafssonar síðar, en hann átti undir högg að sækja í flokknum, barðist til valda og átti Vísi að bakhjarli eins og aðrir félagar á hægri vængnum (feitletur JBL). Þeir höfðu haft allt á hornum sér þegar Sjálfstæðisflokkurinn myndaði ríkisstjórn með Framsókn 1939, gagnrýndu slíkt samstarf og þá ekki síður nýsköpunarsamstarf við kommúnista eftir stríð. Sumir þessara hægri manna urðu aldrei sáttir við Sjálfstæðisflokkinn og yfirgáfu hann um skeið; mynduðu Lýðveldisflokkinn og gáfu út Varðberg. Það voru menn eins og Gunnar Einarsson í Ísafold og Hjörtur Hjartarson sem síðar starfaði í stjórn Árvakurs, en þeir sættust að ég held við Sjálfstæðisflokkinn þegar Björn Ólafsson varð ráðherra upp úr miðri öldinni.
Vísir varð þannig aldrei sérstakt flokksblað Sjálfstæðisflokksins eða traust málgagn hans. Árni frá Múla skrifaði einatt gegn flokknum þegar hann sá um forystugreinar í Vísi enda hafði hann orðið viðskila við Ólaf Thors og gamla flokksfélaga sína.
Þannig mætti segja að þeir sem stóðu að Vísi hafi verið kaþólskari en páfinn. Blaðið var sérstakt málgagn verzlunaríhaldsins í Sjálfstæðisflokknum, miklu frekar en flokksins í heild (feitletrun JBL).

Ég skrifa heilshugar upp á þau viðhorf sem Matthíasar lýsir hér á undan. Þetta er sá Sjálfstæðisflokkur sem ég vill fylgja að málum. Það sem er hins vegar merkilegt og í senn sorglegt við þessi orð Matthíasar er að í dag hefur þessi hægri vængur í flokknum - verslunaríhaldið, eins og Matthías nefndir svo, náð yfirhöndinni á Morgunblaðinu. Það sem þeim tókst ekki í tíð Ólaf B. Thors og Bjarna Benediktssonar, þeirra formanna Sjálfstæðisflokksins, sem leiddu flokkinn farsælast og gerðu hann að þeirri breiðfylkingu fólksins sem flokkurinn var lengi vel. Það kemur fram í skrifum Matthíasar að í tíð hans sem ritstjóra hafi Bjarni Benediktsson stutt við bakið á frjálslyndri ritstjórnarstefnu Morgunblaðsins.

En núverandi ritstjórnarstefna Morgunblaðsins er skýr: Ísland skal inn í Evrópusambandið enda rímar það vel við hina hörðu frjálshyggjustefnu Vilhjálms Egilssonar, Benedikts Jóhannessonar, Þorsteins Pálssonar, Viðskiptaráðs og stórkaupmannastéttarinnar. Ef þessi armur flokksins nær yfirhöndinni þá mun Sjálfstæðisflokkur í anda Bjarna Ben og Ólaf B. Thors líða undir lok og hin kalda og harða frjálshyggja (skrifa nýfrjálshyggja) tekur öll völd í Sjálfstæðisflokknum.

Morgunblaðið í dag er málgagn Samfylkingarinnar í Evrópumálum. Stefna hægri arms Sjálfstæðisflokksins og verslunaríhaldsins, þ.e. nýfrjálshyggjumannanna, og stefna Samfylkingarinnar fer saman í afstöðunni til Evrópusambandsins. Á síðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins átti að berja flokksmenn til hlýðni með góðu eða illu í Evrópumálum en það tókst ekki vegna þess að grasrótin í flokknum er ennþá trú sjálfstæðisstefnu Ólafs B. Thors og Bjarna Ben eins og Matthías lýsir svo vel í dagbók sinni og vitnað var í hér að ofan. 

Hestaferð til heiðurs forfeðrum okkar

Það var vel til fundið hjá hestamönnum að hefja dagsferðina frá Hörgslandi á Síðu en Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, getur einmitt rakið ættir sínar til Hörgslandskots á Síðu, sem er næsti bær austan við Hörgsland. Á þeim bæ, þar sem tignarleg álfakirkja gnæfir yfir bæjarstæðið, fæddist amma Jóhönnu og nafna hennar Jóhanna Egilsdóttir, verkalýðsleiðtogi. Það er skemmtilega tilviljun að þessi velheppnaða dagsferð hestafólksins hafi hafist á Síðunni en þar hafa örugglega forfeður okkar oft áð á langferðum sínum til Reykjavíkur. 

Á Hörgslandi hefur verið byggð upp framsækin ferðaþjónusta með sumarhúsum í hlíðinni með frábæru útsýni til hafs og tignarlegum fjöllum að baki. Á bænum er tvíbýli og í vestri bænum er fjölskylda með myndarlegt sauðfjárbú og hrossarækt. Skaftfellst blóð rennur í æðum listamannsins Erró en bróðir hans Kristinn er bóndi á Hörgslandi á Síðu en sonur hans Sigurður og kona hans Anna hafa tekið við búinu. Þegar ég var í sveit í Hörgslandskoti þá fékk ég óvanur unglingurinn að fljóta með á Síðuafrétt með þeim feðgum á Hörgslandi.  Þar voru sannanlega vanir reiðmenn á ferð ásamt Sigurði Lárussyni frænda mínum heitnum. 

Hestaferðin, sem nú stendur yfir, frábær hugmynd líka til að minna okkur á ferðalög forfeðra okkar á þessum slóðum sem voru bæði hættuleg og tímafrek þegar sundríða þurfti yfir erfið vatnsföll sem tóku marga yfir móðuna miklu.

Það hefur verið falleg stund þegar hópurinn reið frá Hörgslandi á Síðu enda er þetta ein af fallegustu sveitum á Íslandi. Á unglingsárum mínum var ég einmitt kaupamaður í Hörgslandskoti á Síðu hjá frænda mínum Steingrími Lárussyni, fyrrv. hreppstjóra. Amma mín Sigríður Steingrímsdóttir, fæddist í Hörgslandskoti á Síðu. Faðir hennar Steingrímur Steingrímsson keypti Hörgslandskot í upphafi síðustu aldar en áður hafði verið þar tvíbýli.

Myndin hér að ofan er frá Hörgslandi á Síðu.

Koma í Heiðardal í kvöld

Hvenær á maður fiskinn í sjónum og hvenær á maður ekki fiskinn í sjónum?

Hef ég drepið mann eða hef ég ekki drepið mann? ...  Hvenær drepur maður mann og hvenær drepur maður ekki mann?

Þannig spurði Jón Hreggviðsson, snærisþjófur, í Íslandsklukkunni hans Halldórs Laxness. Umræðan um kvótakerfið er svolítið af sama toga. Við gætum þannig spurt:

Hvenær á maður fiskinn í sjónum og hvenær á maður ekki fiskinn í sjónum?

Nú er um þetta deilt m.a. hér í bloggheimum. Í lögum um fiskveiðar segir að fiskimiðin við Ísland séu sameign þjóðarinnar. Gott og vel. En hvaða merkingu hefur orðið sameign? Og hver er þjóðin? Eða eins og Ingibjörg Sólrún spurði fundargesti á frægum byltingarfundi í febrúar: Eruð þið þjóðin?

Á maður eitthvað ef maður kaupir það? Á maður eitthvað ef maður getur veðsett það? Á maður eitthvað ef maður hefur einkarétt á að veiða það? Eða á maður eitthvað ef stjórnmálamaður segir manni að maður eigi það? Eða á maður eitthvað ef stjórnvöld segja að maður eigi það? Eða á maður eitthvað ef mannréttindasamtök segja að maður megi ekki eiga það?

Allt eru þetta mikilvægar spurningar og svörin við þeim færa okkur kannski nær sannleikanum. Og síðan getum við auðvitað deilt um hver sannleikurinn sé.

„Eigandinn heldur áfram að borga“