Ráðherrar Samfylkingarinnar leika ,,góðu og vondu lögguna"

Það verður aldrei of oft sagt að Össur Skarphéðinsson, utanríkisráðherra, er klækjarefur íslenskra stjórnmála. Hann plataði Ögmund Jónasson á sínum tíma til að samþykkja að sækja um aðild að Evrópusambandinu til að koma á fyrstu hreinu vinstri stjórninni, sem hefur verið draumur allra vinstri manna í langa tíð. Steingrímur Hermannsson, og faðir hans á undan honum, höfðu að lífsmottói slagorðið ,,Allt er betra en íhaldið". Segja má að þriðji ættliðurinn, Guðmundur Steingrímsson, fylgi í fótspor þeirra feðga.

Nú hefur Össur sett upp nýtt leikrit: Góða og vonda löggan. Hann fær að sjálfsögðu að vera góði og káti ráðherrann, sem leitar eftir friði og sáttum, en Jóhanna, forsætisráðherra, fær að vera áfram vondi og fúli ráðherrann sem ,,veldur alltaf ófrið ef hann er í boði". Allt er þetta hönnuð atburðarrás af áróðursmeisturum Össurar. Þannig reynir Össur að fá framsóknarmenn til ,,að kaupa kvótafrumvörpin" á ,,útsölu". Þeir verði hins vegar að hafa hraðann á svo að vondi ráðherrann spilli ekki friðnum og fái allt sitt fram í ,,einu af frægu frekjuköstunum" hennar. Guðmundur Steingrímsson og Siv Friðleifsdóttir, þingmenn Framsóknarflokksins, spila mikilvægt hlutverk í leikritinu. Ef áhorfendur kaupa leikritið þá mun það styrkja stöðu þeirra í Framsóknarflokknum, sem kemur sér vel þegar reynir á þingstyrk vegna ESB aðildarinnar.

Á sama tíma baðar Össur sig í sviðsljósinu og treystir stöðu sína sem næsti formaður Samfylkingarinnar. Össur ætlar að gera það sem Guðbjarti Hannessyni, sem er sterklega orðaður við formannssætið, tókst ekki í svokallaðri sáttanefnd, sem ríkisstjórn virðist hafa stungið ofan í skúffu. Það sem er slæmt fyrir Guðbjart er gott fyrir Össur. 

Nei, Össur er ekki allur þar sem hann er séður. Svo mikið er víst.

Ófriðurinn alltaf fyrir valinu