Sigríður Steingrímsdóttir (10.12.1910 - 16.04.1994)

Í dag ætlum við afkomendur Sigríðar Steingrímsdóttur (1910-1994) að minnast hennar með því að koma saman og heiðra minningu hennar, en hún hefði orðið 100 ára þann 10. desember 2010. Sigríður, eða amma Sigga eins og við kölluðum hana alltaf, fæddist 10. desember árið 1910 í Hörgslandskoti á Síðu, Vestur-Skaftafellssýslu. Foreldrar hennar voru Steingrímur Steingrímsson og Margrét Unadóttir, bændur í Hörgslandskoti á Síðu. Ég hef ekki tölu á því hve afkomendur Sigríðar Steingrímsdóttur eru orðnir margir, en þeir hljóta að fara fylla hundraðið. 

Þegar þú svífur enn í norðurátt, indæla vor, þá mátt þú ekki gleyma að gróðursetja í gömlu túni, hátt í grænni hlíð, þann draum að ég sé heima.

(Kínverskt ljóð, þýð. Helgi Hálfdanarson.)

Þannig hljóðaði upphaf minningargreinar Siggu systur minnar um Ömmu Siggu. Vorið og sumarið var tími hennar þar sem hún dvaldi í sumarbústaðnum á Krummakletti í Borgarfirði. Eða svo vitnað sé aftur í sömu minningargrein.

Vorið var tíminn hennar ömmu. Hún var eins og farfugl. Um leið og snjóa leysti og gróðurinn fór að taka við sér, varð hún friðlaus að komast upp í Borgarfjörð í sumarbústaðinn sinn á Krummakletti, þar sem henni leið best.

Og þar dvaldi hún sumarlangt ásamt síðari eiginmanni sínum Sigurði Jónssyni frá Haukagili, vísnasafnara, við ,,gestamóttöku" enda var gestkvæmt á Krummakletti. Amma Sigga var alltaf boðin og búinn að þjóna öðrum. Mér er hins vegar minnisstætt samtal hennar við mig eitt sumarið í Krummakletti, en þá hafði hún dvalið þar alein í um vikutíma. Yfirleitt hafði hún alltaf einhvern til að sjá um, annað hvort gesti, barnabörn eða veikan eiginmann sinn síðustu æviár hans. En þetta sumar hafði hún notið þess að vera bara ein með sjálfri sér og trúði mér fyrir því að sjaldan hefði henni liðið betur um ævina, en þetta sumar í Borgarfirði.

Veiði var hennar ástríða. Þau hjónin stunduðu stangveiði í Norðurá og þá renndi hún fyrir silung í Hvítá oft með dóttursonum sínum Sigurjóni og Friðriki eða föður mínum. Amma Sigga var veiðimaður af líf og sál og gaf karlmönnunum ekkert eftir sem veiddu með henni í Norðurá. Oft gekk mikið á þegar stórlaxinn beit á og baráttan hófst við þann silfraða á grýttum bökkunum við sumarhús Pfaff ættarinnar. Ekki er laust við að einhverjir af afkomendum hennar hafi smitast af þessari veiðináttúru.

Annað sem ömmu Siggu var hugleikið var að barnabörn hennar færu til mennta. Við eigum henni mörg mikið að þakka að fyrstu skrefin voru stigin. Margar ómetanlegar stundir átti ég hjá henni með lærdómsbækurnar. Og eftir hljóðláta lestrartörn þá áttum við alltaf ánægjulegt spjall yfir hádegismatnum eða kræsilegum kaffiveitingum. Eitt vildi hún þó síður ræða um en það voru stjórnmál. Henni leiddist stjórnmál. Að ræða um stjórnmál fannst henni ekki uppbyggilegar samræður enda hafði hún lítið álit á stjórnmálamönnum upp til hópa. Og oft þegar umræðuefnið var henni ekki að skapi kom þessi fræga setning. ,,Málið er tekið af dagskrá". Og þá var ekki rætt um það meira þann daginn.

Og nú þegar líður að jólum þá er ljúft að minnast árlegu jólaboða ömmu Siggu á Víðimel á jóladag. Þá komu við barnabörnin saman, borð voru hlaðin af veitingum og fjölskyldan átti saman hátíðlegan jóladag. Sigga, systir mín, sá síðan um að gera árlegan samanburð á öllum jólagjöfunum barnabarnanna við misjafna hrifningu viðstaddra!

Enginn fór svangur frá ömmu Siggu, svo mikið er víst. Hún var höfðingi heim að sækja. Ég enda þennan lítilfjörlega pistil um hana ömmu Siggu á broti úr minningargrein barnabarna hennar Sveins, Hauks og Haraldar:

Það fyrsta sem amma sagði alltaf þegar við komum upp í bústað, eftir að hún var búin að taka utan um okkur og faðma okkur að sér, var þessi setning sem erfitt er að gleyma: Eruð þið ekki svangir?  

Og í dag er boðið í veislu í minningu ömmu Siggu. Úr þeirri veislu mun enginn fara svangur.

Athugasemdir

[Theódór Norðkvist, 12.12.2010 kl. 15:16]

Til hamingju með daginn og merkan áfanga hjá þér og ættmennum þínum. Vil góðfúslega benda á að fæðingarártalið er rangt í fyrirsögninni, ætti að vera 1910, en er 1940.

Þér er síðan velkomið að eyða athugasemd minni þegar þú ert búinn að leiðrétta titil færslunnar.

[Jón Baldur L'Orange, 12.12.2010 kl. 18:08]

Takk fyrir að benda á þetta Theódór og þakka hamingjuóskir. Leiðrétt.