Vantraustið er faraldur

 

Vantraust er faraldur á Íslandi í dag. Það þarf ekki nema að lesa fjölmiðla dagsins, hvaða nöfnum sem þeir heita. Allir vantreysta öllum. Allt er gert tortryggilegt. Við vantreystum stjórnmálaflokkum. Við vantreystum stjórnvöldum. Við vantreystum bönkum. Við vantreystum embættismönnum. Við vantreystum Alþingi. Við vantreystum öllu eftirlitinu, sem hafa eftirlit með öllu sem við vantreystum. Við vantreystum fjölmiðlum. Við vantreystum þeim sem vantreysta okkur, og þeir vantreysta okkur.

Fyrir hrun þá treystum við hins vegar öllum. Við treystum stjórnvöldum. Við treystum bönkunum. Við treystum fjármálaeftirlitinu og ,,eftirlitinu" í smáu sem stóru. Við treystum stjórnmálaflokkunum. Við treystum fjölmiðlunum. Já, traustið var allsráðandi í þjóðfélaginu í sama mæli og vantraustið er allsráðandi í þjóðfélaginu í dag.

Vantraustið er vissulega faraldur á Íslandi. Faraldurinn drepur niður félagsauðinn eins og svarti dauði. Við Íslendingar stöndum sem lamaðir frammi fyrir knýjandi verkefnum, sem þola enga bið að vera unnin. Við Íslendingar erum svo sannanlega þjóð í vanda. Þetta er óþolandi ástand. Vantraustið étur okkur innan frá hægt og bítandi eins og nagdýr. Knapi sem vantreystir gæðingi sínum, og gæðingur sem treystir ekki knapa sínum, þeir vinna enga glæsta sigra saman. Við þurfum að byrja að byggja upp traust, það þolir enga bið.

Jóhanna flytur eldmessu yfir hjörð sinni

Jóhanna lætur ekki hrekja sig úr formannsstóli Samfylkingarinnar af byltingaröflunum innan flokksins. Ræða hennar á flokksstjórnarfundinum var snjallt herbragð í borgarastríðinu innan Samfylkingarinnar. Það virkar ekkert betur en sameiginlegur óvinur. Það er íhaldsgrílan - siðblindu FLokksmennirnir sem vilja græða á daginn og grilla á kvöldin. Þá var það  eitursnjallt hjá henni að beita bragðinu um sáðmanninn og uppskeruna. Það þarf ,,einbeittan brotavilja" að sundra samfylkinarhjörðinni aðeins til þess að helsti pólitíski andstæðingurinn hirði uppskeruna. Hún ætlar að koma uppskerunni allri í hús, ,,klára stóru verkefnin." Þannig lagði Jóhanna þetta upp á fundinum og allt bendir til þess að þessu áhlaupi hafi verið hrundið. Árni Páll Árnason og hirð hans, kratakjarninn í Reykjavík, verða að húma úti í kuldanum eitthvað lengur. En koma tímar, koma ráð.

Vill klára málin

Árni Páll er að bögglast við að bera Jóhönnu og VG út á Guð og gaddinn

 

Allt er þetta nú að fara eins og ég spáði eftir að Árna Páli Árnasyni, helsta talsmanni fjármálafyrirtækja og ESB í ríkisstjórninni, var sparkað út með Jóni Bjarnasyni, ESB hrelli. Þá spáði ég ógurlegum hefndum. Og allt er það að taka á sig mynd. Borgarastríð er hafið innan Samfylkingarinnar og innan ríkisstjórnarinnar sömuleiðis. Árni Páll vísiterar sem hvítur riddari um allt land og allir hafa gleymt þeim spjöllum sem hann hefur unnið á trúverðugleika ríkisstjórnarinnar í ráðherratíð sinni. Skjaldborgina átti hann að reisa um almenning, en í stað þess skellti hann henni utan um fjármálafyrirtækin. Umboðsmann átti hann að skipa fyrir skuldsettan almenning, en í stað þess skipaði hann vin sinn og skuldavafningamann. Embætti umboðsmanns skuldara með 110% leiðinni hefur og reynst ónýtt embætti til að hjálpa þeim sem því var ætlað að hjálpa. Lausnir á skuldamálum almenning, sem hann hafði forgöngu um í að búa til í ráðherratíð sinni, hafa reynst skammgóður vermir og engan vanda leyst, nema kannski fyrir útrásarvíkingana, sem hafa fengið milljarða í afskriftir. Þá á eftir að telja afrek Árna Páls í að tala niður sjálfstæða gjaldmiðil þjóðarinnar, aumingja krónuna, en ekkert tækifæri lætur hann ónotað innanlands sem erlendis til að sparka í sjálfstæðu íslensku peningamálastefnuna. Og sem félagsmálaráðherra þá held ég að öryrkjar, aldraðir og atvinnulausir hrópi ekki húrra fyrir embættisverkum hans.

En allt þetta notar Árni Páll núna til að berja á ríkisstjórninni. Alveg eins og hann notaði tækifærið þegar ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar var veikust fyrir, þá gekk hann í lið andstæðinga hennar á einu augabragði. Vissulega eru viðbrögð Árna Páls nú vitni um það að ríkisstjórnin á ekki marga lífdaga eftir, og ber að fagna því. Verra er ef hann ætlar að nýta sér það, ásamt félaga sínum Össuri, að komast að nýju í nýja ríkisstjórn undir fölsku flaggi.  

,,Áhrif breytinga á iðgjöld ökutækjatrygginga eru að meðaltali 5% hækkun umfram vísitölu"

Já, svo hljóða skilaboð frá tryggingafélaginu mínu sem kom í dag inn um bréfalúguna með álagningaseðli fasteignagjalda Kópavogsbæjar, og ég sagði frá í síðasta pistli. Á mæltu máli þýðir þetta að bílatryggingin hækkað um 10,3% ef miðað er við hækkun neysluvísitölu síðustu 12 mánuði, samkv. Hagstofu Íslands. Að vísu er tryggingarfélagið mitt ekkert að taka fram við hvaða vísitölu er miðað, en örugglega er það vísitalan sem mest hefur hækkað. Textinn á baksíðunni er að öðru leyti uppörvandi fyrir okkur aumingjanna sem eigum að éta það sem úti frýs þessi misserin. Dæmi: Afsláttur af iðgjöldum einkabifreiða vegna fjölskyldutrygginga hefur verið lagður niður. Og afsláttur af iðgjöldum vegna rafræns greiðslumáta hefur verið lagður niður. 

Já, svona er Ísland í dag. Ekki nýtt, heldur eldgamalt, eins og saltið í maltið. Ég á eftir að reikna út í krónutölu hve mikið tryggingar heimilisins hækka á milli ára. Það læt ég bíða til morguns, enda nóg komið af gleðifréttum í dag. Það er eins gott að fá 3,5% launahækkun um mánaðarmótin, og vonandi fær bankastjóri Landsbankans launaleiðréttinguna sína upp á 1.500.000 um næstu mánaðarmót líka, ef fjármálaráðherrann nýi nær að koma lagabreytingunni sinni í gegn um Alþingi. Ekki veitir honum af og fjármálaráðherranum sömuleiðis sem fær helminginn í skatt í ríkissjóð af hækkuninni. 

Um 12% hækkun á fasteignagjöldum í Kópavogi

Ég Kópavogsbúinn var að fá álagningarseðil fasteignagjalda 2012. Mér sýnist miðað við árið í fyrra þá hafi fasteignagjöld hækkað um 11,73% á einu ári. Ég held að ég fari rétt með að fasteignamat hafi ekki hækkað að ráði á milli ára, sem skiptir þó ekki máli í þessu árferði. Aðalmálið er hve margar krónur eru teknar af íbúðaeigendum í Kópavogi þegar upp er staðið. Og það er sem sagt um 12% meira en í fyrra. Það er alltaf gott að leggja sitt af mörkum í kreppunni, en spurning hve oft maður getur borgað sömu krónuna lengi, því ekki hafa ráðstöfunartekjur hækkað sem þessu nemur. En þetta rímar vel við stjórnarstefnuna. Það á að blóðmjólka almenning þar til hann kýs með fótunum norrænu velferðina í Noregi.

Þegar umræðan þolir ekki dagsljósið

 

Það er eitthvað mikið að gerast í Kópavogi þegar burtrekinn ráðherra úr vinstri stjórninni er farinn að skipta sér að myndun meirihluta í Kópavogi. Kannski er hann bæjarstjóraefnið þeirra. Samfylkingin situr sig að vanda í vandlætingarhlutverkið og sér djöful og dauða í pólitískum andstæðingum sínum. Þau ein eru hrein og saklaus. Það segja alla vega fjölmiðlarnir hans Jóns Ásgeirs og RÚV. Forystufólki Samfylkingarinnar finnst ,,þung spor að stíga til D-lista". Þeim finnst ,,óþægilegt" að ganga til samstarfs við Gunnar I. Birgisson, fyrrverandi bæjarstjóra Kópavogs. Þeim fannst reyndar líka óþægilegt að starfa með síðasta bæjarstjóra sem þau ráku í skjóli myrkurs. En þau láta sig sennilega hafa það fyrir völdin, þ.e.a.s. ef þeim tekst ekki að láta félaga Gunnars stinga hann í bakið, eins og Ómar Stefánsson, eini framsóknarmaðurinn, gerði á ögurstundu þegar hann varð hræddur. Var Gunnar ekki kosinn í bæjarstjórn Kópavogs alveg eins og hinir bæjarfulltrúar Kópavogs? Kusu ekki 30% Kópavogsbúa Sjálfstæðisflokkinn í síðustu kosningum, eða um 4.200 kjósendur? Samfylkinguna kusu 28%. Eru það ekki málefnin og hagsmunir Kópavogsbúa sem eiga að ráða för?

Og flokkurinn sem hrópar á torgum um gegnsæi, heiðarleika og að hafa allt upp á borðum, já, jafnvel útvarpa beint frá ríkisstjórnarfundum, ákvað að henda fjölmiðlum út af fundi og segja lok, lok og allt í stáli þegar hitnaði í umræðunni. Þeim finnst best, eins og flestum stjórnmálamönnum, að taka ákvarðanir bakvið lokaðar dyr, fjarri kastljósi fjölmiðla og almennings. Það er bara rétt fyrir kosningar sem stjórnmálamenn eru í framboði. Þess á milli eru þeir í eftirspurn. 

Þung spor að stíga til D-lista

Kröfur ESB um innflutning á lifandi dýrum og hráu kjöti augljós ógn við íslensku búfjárstofnana og fæðuöryggið, segir doktor í búvísindum

Þetta kom fram hjá dr. Ólafi R. Dýrmundssyni (ÓRD), landsráðunaut í hlunnindum og landnýtingu hjá Bændasamtökum Íslands í þættinum ESB Nei eða Já? á Útvarpi Sögu í síðustu viku. Ólafur er nýkominn frá Tyrklandi þar sem hann sat ráðstefnu á vegum alþjóðlegu samtakanna, Rear Breeds International, um verndum erfðaauðlinda. Ólafur tekur þátt í Evrópusamstarfi og Norðurlandasamstarfi sem vinnur að verndun erfðaauðlinda. Þetta starf tengist Ríó-samstarfinu frá 1992. Ólafi fannst vera vendipunktur í þessum umræðum á ráðstefnunni í Tyrklandi. Fræðimenn eru farnir að greina orsakirnar fyrir eyðingu erfðaefnis í heiminum sem er orðið alþjóðlegt vandamál sem mannkynið stendur frammi fyrir. 

ÓRD: ,,Þetta er tengt mjög mikið við fæðuöryggi. Fæðuöryggi er að verða miklu stærra mál en fyrir nokkrum árum. ... Löndin eru farin að líta miklu meira inn á við og líta á leiðir til að treysta fæðuöryggið. Evrópulönd gera það ekki síður en önnur. Það er annað sem þarna er á ferðinni. Fjölþjóðafyrirtæki, þau hafa náð sterkum tökum á fræsölu, jafnvel einkaleyfum, sérstaklega þau sem hafa farið út í erfðabreytt fræ. Sem er mjög alvarlegt. Það er þarna á ferðinni nokkurs konar heimsvaldastefna í sambandi við fræframleiðsluna og þ.a.l. snertir það fæðuöryggið. En þetta snertir líka búfjárræktina. Þar hafa líka stór fyrirtæki haslað sér völl í búfjárframleiðslunni. Þau hafa ræktað t.d. í alifuglum og svínum mjög þröngan erfðagrunn. Við þessa framleiðslu, ræktun, sem er til þess ætluð að framleiða ódýran mat þá hefur í leiðinni verið rutt úr vegi mörgum búfjárkynjum í ýmsum löndum. Verst er verksmiðjubúskapurinn sem er aðallega bundinn við alifugla og svínarækt. Hann hefur verið mjög virkur í því að eyðileggja fyrir okkur erfðaauðlindir. Menn verða að átta sig á því að það eru pólitískir og efnahagslegir þættir að baki öllu þessu. Þetta gerist bara ekki af sjálfum sér. Og mér fannst að umræðan á ráðstefnunni í Tyrklandi vera afskaplega opin og góð að þessu leyti. Þarna var fjöldi fólks frá Asíu, auk fólks frá Evrópu og Ameríku, og jafnvel lengra að komið, frá Ástralíu og Nýja-Sjálandi. Þarna var fólk farið að tala um þessi mál á hreinskiptari hátt en áður, alveg út frá því að ræða þetta út frá pólitísku sjónarmiði."

JBL:,,En hvernig snertir þetta Íslendinga? Nú eru aðildarviðræðurna [við ESB] í gangi. Við erum ekki búin að sjá á spilin ennþá hvað varðar samningsmarkmið varðandi landbúnaðarmál. Ef ég man rétt þá er ekki sérstaklega vikið að sérstöðu íslensku búfjárstofnanna í meirihlutaáliti Alþingis. Er einhver hætta á ferðinni, ef við segjum að hér verði leyft að flytja inn nýja búfjárstofna vegna þess að þeir myndu gefa meiri framleiðni, ef menn eru að hugsa um hagkvæmnina og ódýrari matvöru? Nú gætu sumir spurt: Skiptir einhverju máli með þessa íslensku búfjárstofna hér, höfum við einhverja skyldu til að vernda þá?"

ÓRD:,,Það er eðlilegt að það sé spurt svona. Við höfum skyldur til að varðveita þá í samræmi við Ríó-samkomulagið frá 1992. En síðan höfum við siðferðislega skyldu vegna þess að verndun þessara búfjárstofna skiptir heilmiklu máli fyrir fæðuöryggi þjóðarinnar. Fæðuöryggið er að verða miklu stærra mál en áður þótti vera. Við erum hérna með mjög merkilega búfjárstofna í landinu sem tengjast bæði föðuöryggi og útflutningsverðmætum, eins og íslenski hesturinn er, og ferðaþjónustu og menningu og slíku. Okkur hefur tekist að varðveita hér í landinu vegna mikillar einangrunar, vegna strangra reglna um innflutning, þá hefur okkur tekist að varðveita mjög verðmæta búfjárstofna. Sambærilegir búfjárstofnar í nágrannalöndunum þeir eru að mestu horfnir. Þar hafa þessi öfl, sem segja má að séu hörð markaðsöfl, hafa haft þau áhrif að það er búið útrýma mjög miklu af þeim [búfjárstofnum]. Við sitjum hér uppi með mjög góða og verðmæta búfjárstofna sem hafa verið kynbættir með nútímalegum aðferðum. Við erum með mjög góðan árangur í kynbótum í nautgripum, sauðfé og hrossum. Geiturnar eru að vísu lítill erfðahópur í útrýmingarhættu. Þetta eru búfjárkyn sem henta vel íslenskum aðstæðum. Þannig að vernda þessa búfjárstofna er gífurlega mikilvægt mál og þá kemur upp sú hætta að ef hér er leyfður frjáls innflutningur á í fyrsta lagi hráum dýraafurðum, sem geta borið sjúkdóma."

JBL:,,Er það ekki rétt að það hefur komið fram í skýrslum frá Evrópusambandinu [í tengslum við rýnivinnu í aðildarviðræðunum] að gerð er krafa um innflutning á hráu kjöti og lifandi dýrum, sem hluta af aðlöguninni?"

ÓRD:,,Jú, jú, þetta er bara hluti af frjálsu flæði á vörum og þjónustu, að flytja hér inn ótakmarkað af hráum dýraafurðum og lifandi dýrum. Og hvort tveggja getur stefnt þessum búfjárstofnum okkar í hættu, hvort sem það eru sjúkdómar en hreinlega samkeppni á milli innfluttra búfjárkynja og hinna íslensku. Þetta er augljós ógn við viðhald þessara búfjárkynja og þ.a.l. er það ógn við fæðuöryggið."

Þetta er fyrsti hluti viðtalsins við dr. Ólaf R Dýrmundsson, landsráðunaut, og vonandi tekst mér að endurrita síðari hluta viðtalsins innan skamms. En hér má hlusta á allan ESB þáttinn á Útvarpi Sögu, en hann verður inn á vefsíðu Útvarpi Sögu þar til nýr þættur tekur sess hans í vikulokin.    

Fyrrverandi forsætisráðherra segir stjórnmálamenn hafa verið keypta

 

Og það voru ekki bara keypt fyrirtæki og fasteignir. Að lokum áttu menn heilan stjórnmálaflokk, Samfylkinguna, og voru byrjaðir að bora sér leið inn í hina, eftir því sem fyrirstaðan minnkaði. Og til að kóróna traustið sá sjálfur forseti landsins um að skapa skilyrði þess að allir einkareknir fjölmiðlar mættu færast á hendur fjárglæframanna, svo gagnrýni þvarr með öllu. Og forsetinn lét ekki þar við sitja heldur gerðist gæðastimpill á útrásina og gekk með eindæmum langt í að hlaða undir útrásarliðið allt, sem þakkaði fyrir sig á margvíslega vegu. ...

Lykilinn að því að RÚV brást svo fullkomlega í hrunadansinum og tapaði í raun sínum tilverugrundvelli, var sá sem áður var nefndur, að framsæknasti fjárglæframaður þess tíma hafði Samfylkinguna í vasanum og sá sem hefur hana í vasanum er kominn með fréttastofu RÚV í hinn.

Þessi reyfarakennda lýsing á spillingu í heimi stjórnmála og viðskipta er ekki tekin úr pistli einhvers bloggara í Suður-Ameríku á síðustu öld, Bandaríkjum kreppuáranna eða Rússlandi í dag. Það er fullyrt, í þessari beinu tilvitnun, að ,,heill stjórnmálaflokkur" hafi verið keyptur af ,,framsæknasta fjárglæframanni þess tíma", forseti landsins hafi verið ,,gæðastimpill á útrásina" og ríkisfjölmiðill, sem hefur aðeins eina skyldu, að upplýsa almenning um hlutlausum hætti, hafi verið í vasanum á stjórnmálaflokknum, sem var leiguþý fjárglæframanns. Og það sem meira er, umræddur stjórnmálaflokkur er við völd ennþá í dag.

Nei, þessi tilvitnun er úr Reykjavíkurbréfi Morgunblaðsins á því herrans ári 2012, nánar tiltekið sunnudaginn 20. janúar 2012. Og líklega er höfundurinn fyrrverandi forsætisráðherra landsins, sem hefur áður sagt að þessi sami fjárglæframaður hafi boðið honum mútur að upphæð 300 milljón króna þegar hann var forsætisráðherra.

Og það merkilega er: Það minnist enginn annar fjölmiðill á þessar alvarlegu ásakanir frá fyrrverandi forsætisráðherra! Hvar annars staðar í veröldinni gæti slíkt gerst, nema einmitt á þeim stöðum sem áður var lýst? Hvað segir þetta okkur um ástandið í stjórnmálum á Íslandi í dag? Ég held að ég sleppi því að svara þessu en svari þessu hver fyrir sig.

Er það tilviljun að stjórnmálastéttin er upptekin af uppvaski eftir sjálfa sig á Alþingi í boði kattavinafélagsins? Er það líka tilviljun að að eina umræðuefnið í svokölluðu fjölmiðlum landsins, sem Guð má vita hver á og stýrir, fyrir utan kattaþvottin á Alþingi, er iðnaðarsalt, gervibrjóst og forkosningar í Bandaríkjunum? 

Nei, þetta er hætt að vera fyndið lengur. Þetta er grafalvarlegt. Við sjálfstæðir bloggarar megum fara vara okkur, nú, þegar hefnd útrásarvíkinganna er yfirvofandi. Þeir eru farnir að skríða úr skúmaskotum sínum víghreifir. 

Farísear krefjast krossfestingar

 

Þeir sem hafa gaman af samsæriskenningum, og ég þar með talinn, eru eiginlega kjaftstopp. Atburðarásin í Landsdómsmálinu frá upphafi til dagsins í dag er reifara líkast. Arnaldi tækist varla að búa til svakalegri söguþráð þó honum væri borgað fyrir það. Við sem horfum á atganginn úr hæfilegri fjarlægð viljum gjarnan gleyma því að sögupersónurnar eru sprelllifandi manneskjur. Við aumingjarnir héldum í einfeldni okkar að Landsdómsmálið ætti að snúast um uppgjör við hrunið og fortíðina en ekki síður að vera veganesti inn í betri og bjartari framtíð í stjórnmálum. ,,Glæpurinn", ef glæp skal kalla, brennur á flestum Íslendingum. Hrunið og hrikalegar afleiðingar þess. Það er ekkert eðlilegra en að þjóðin krefjist ,,skuldauppgjörs" eða a.m.k. að fá að vita hvað gerðist í raun. Þó ekki væri nema til að koma í veg fyrir að hrunið endurtæki sig í næstu framtíð. En að krossfesta einn mann er ekki leiðin til þess. Það er hins vegar ágæt leið til að sópa uppgjörinu undir teppið.

Ef Þór Saari heldur að saksókn gegn einum manni ,,geri hrunið upp" þá lifir hann í ævintýri fáránleikans. Yfirlýsing hans um Ögmund Jónasson, Lilja Mósesdóttur og Guðfríði Lilju Grétarsdóttur dæmir sig sjálf. Hver trúir því að þetta sómafólk vilji ekki að hrunið verði gert upp með heiðarlegum hætti? Þau neita hins vegar að bera lengur ábyrgð á pólitískum réttarhöldum yfir samborgara okkar, þar sem pólitískir andstæðingar krefjast krossfestingar hans. Og á meðan sleppa hinir raunverulegu sökudólgar hrunsins, Barrabasarnir, við refsingu, því sökudólgurinn er fundinn með pólitískum skepnuskap.

Nei, æ fleiri þingmenn neita að leika hlutverk í þessu Farísearleikriti.     

„Hafi þau skömm fyrir um aldur og ævi“

Landsdómsmálið er rotið og illa lyktandi

Það er hárrétt hjá Atla Gíslasyni að Alþingi gerði mistök í að ákæra aðeins einn fyrrverandi ráðherra. Alþingismenn klúðraði niðurstöðu Rannsóknarnefndar Alþingis í meðförum þingsins, eftir að rannsóknarnefndin hafði skilað verkinu frá sér. Niðurstaða nefndarinnar var að aðeins þrír fyrrverandi ráðherrar hefðu sýnt af sér svo alvarlega vanrækslu að lög um ráðherraábyrgð ættu við. Ekki einn og ekki fjórir. Þrír. En þingmannanefnd Atla ákvað að bæta við einum ráðherra, þó að rannsóknarnefndin hefði talið að hann uppfyllti ekki skilyrði laga um ráðherraábyrgð. Þá byrjuðu alþingismenn að gerast dómendur í eigin sök. Þá fyrst varð málið pólitískt. Næstu mistökin voru síðan að leggja málið þannig fyrir Alþingi að þingmenn gætu valið þann eða þá ráðherra sem þeir teldu seka. Þá varð Alþingi Íslendinga að pólitískum réttarsal. Skömm þeirra þingmanna sem settust í dómarasæti á þeirri stundu með því að velja einn og hafna öðrum verður ævarandi. Og alvarlegast af öllu er sú staðreynd að með þessu meðvituðu eða ómeðvituðu atburðarás þá tókst Alþingi Íslendinga að eyðileggja niðurstöðu rannsóknarskýrslu Alþingis og þá ágætu vinnu sem skýrsluhöfundar lögðu í hana. Það er við hæfi að óska alþingismönnum til hamingju með þennan árangur. Landsdómsmálið er rotið og illa lyktandi. Það var drepið í þingsal fyrir löngu síðan. Þingmenn eiga að sjá sóma sinn í því að láta málið niður falla, enda uppskera þeir sem þeir sá.

Tel að við höfum gert mistök

Hvað heldur lífinu í ríkisstjórninni?

 

Gylfi og félagar hans í Samfylkingunni tóku þetta með trompi á fundi forystumanna verkalýðshreyfingarinnar. Hnefinn var á lofti flestra í upphafi fundar, enda hefur hreina vinstri stjórnin ekki staðið við nein loforð, sem hún gaf í tengslum við gerð kjarasamninga. Loforð stjórnvalda hafa sem sagt verið svikin og neyddist Gylfi, forseti ASÍ, að játa það frammi fyrir félögunum. ,,En vandamálið er", sagði ólyginn mér að Gylfi hefði sagt, ,,að ráðherrarnir sem áttu að efna loforðin komu af fjöllum þegar við inntum þá eftir efndunum". Og hvernig má það vera? Jú, Gylfi var með svar á takteinum. ,,Forystumenn ríkisstjórnarinnar okkar, ágætu félagar, gleymdu víst að segja ráðherrunum frá þessum loforðum", er mér sagt að Gylfi hafi sagt í forundran með undrunarsvip miklum. ,,Það var víst þannig að þegar Jóhanna og Steingrímur ætluðu að skipa ráðherrum að efna loforðin, að þá höfðu hústökumenn, sem vildu fá að vera áfram ráðherrar en fengu ekki, tekið sér bólfestu í Ráðherrabústaðnum, svo þau yrðu frá að hverfa."

,,Já, askoti, þetta er lygasögu líkast", sagði þá einn verkalýðsleiðtoginn og fékk sér í vörina. Við þessi orð hrökk forseti ASÍ við í ræðustólnum þar sem hann heyrði bara orðið lygasaga. Gylfi var þó fljótur að hugsa og skellti upp mynd af nokkrum þingmönnum Sjálfstæðisflokksins þar sem skýrsluhöfundurinn Tryggvi Þór Herbertsson og styrkjahöfðinginn Guðlaugur Þór voru í forgrunni, og undir stóð: Viljið þið að þessir menn taki aftur við stjórn landsins?

Þetta var nóg til að allir hlupu á harðahlaupum upp í ráðherrabústaðinn á Tjarnargötu beint í faðminn á Jóhönnu og Steingrími. Hefðir þú hlaupið, líka? 

Eiga í viðræðum við stjórnvöld

Sannleikurinn og Evrópusambandið

Ég leyfi mér að vona að umræðan um aðild Íslands að Evrópusambandinu fari að komast niður úr yfirborðinu. Þá getum við loksins farið að ræða um hvað aðild að sambandinu hefur í för með sér fyrir Íslendinga í nútíð og framtíð. Sérstaklega í framtíðinni, því aðild að Evrópusambandinu er langtímasamband. Það er ekki tjaldað til einnar nætur. Þannig mun aðild okkar að Evrópusambandinu ekki leysa neinn bráðavanda í íslensku efnahagslífi. Ef einhverjir aðildarsinnar hafa haldið því fram þá er það alrangt, annað hvort byggt á misskilningi eða rangfærslu. Reyndar höldum við því fram sem erum andvíg aðild að sambandinu að það sé óráð einmitt vegna þess að þessi vegferð er byggð á óskhyggju og tálsýninni um að allt reddist ef við bara göngum í Evrópusambandið. Þá muni það leysa öll okkar vandamál og við getum hallað okkur aftur og horft á Leiðarljós. Vandamál okkar leysir enginn annar en við.

Í umræðunni um kosti og galla aðildar að Evrópusambandinu skiptir tvennt máli. Í fyrsta lagi að segja sannleikann, allan sannleikann og ekkert nema sannleikann. Í öðru lagi þá þýðir aðild að Evrópusambandinu að við fáum Evrópusambandið, allt Evrópusambandið og ekkert nema Evrópusambandið. Svo getum við rökrætt endalaust um hvort innganga Íslands inn í ,,allt Evrópusambandið, og ekkert nema Evrópusambandið", sé það sem Ísland þarf á að halda í dag eða ekki.