Vanmetinn en farsæll ráðherra

Kristján L. Möller, samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra, er vanmetinn en farsæll ráðherra. Hann lætur lítið fara fyrir sér og sparar yfirlýsingarnar. Hann lætur hins vegar verkin tala. Það má sjá á ótrúlegri uppbyggingu í samgöngumálum á undanförnum árum. Þrátt fyrir kreppuna eru stjórnvöld að verja um 10 milljörðum í vegaframkvæmdir á þessu ári. Árið 2008 var slegið Íslandsmet í fjárveitingu ríkisins til vegamála ef ég man rétt en þá var framkvæmt fyrir rúmlega 30 milljarða. Við skulum dæma ráðherra af verkum þeirra en ekki yfirlýsingagleði.

Við þetta má svo bæta að loksins hefur verið lögð upplýsingahraðbraut til landsbyggðarfólks sem lengi hefur verið beðið eftir. Þessu verki á að ljúka á haustdögum. Og vissulega hefur biðin verið allt of löng og kostnaðarsöm. Það ójafnræði sem fólk á landsbyggðinni hefur þurft að þola í aðgengi að upplýsingasamfélaginu hefur verið þjóðfélaginu til lítils sóma. Síðustu tveir samgönguráðherrar hafa lyft grettistaki í þessum málum og fyrir vikið stöndum við framar í aðgengi að háhraðanettengingum fyrir alla landsmenn en margar aðrar Evrópuþjóðir. Það ber að þakka.

En stjórnvöld mega ekki sofna á verðinum þó að þessi áfangi sé næstum í höfn því þróun á upplýsinga- og fjarskiptatækni fleygir fram á hverju ári. Opinberir aðilar hafa ekki staðið sig sem skyldi í að bjóða landsmönnum upp á rafræna stjórnsýslu með gagnvirkum samskiptum sem er liður í lýðræðisþróun og þjónustu við þegnana. Sama má segja um rafrænar kosningar til sveitarstjórna og alþingis. Vonandi verður lögð áhersla á þetta í samskiptaáætlun stjórnvalda sem nú er í smíðum.

En ástæða þess að ég skrifa þennan pistil átti að vera að lýsa ánægju með hve fumlaust stjórnvöld taka á kjaradeilu við flugumferðarstjóra undir forystu samgönguráðherra enda verður að halda uppi samgöngum við landið í lengstu lög. Þetta verða deiluaðilar í kjaradeilunni að skilja og þeim ber skylda til að ljúka samningum hratt og örugglega.

Og verðum við ekki að enda þetta á myndasyrpu og söng frá Siglufirði, heimabæ ráðherrans ... (og ef hraðinn er ófullnægjandi þá vitið þið hvernig er að vera með netsamband á sumum stöðum á landsbyggðinni - sumir eru nefnilega ennþá með upphringisamband! En það sér sem betur fer fyrir endann á því.)

Flugumferðarstjórar aflýsa verkfalli

Vorvindar glaðir

Ég spurði hér um daginn af hverju Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, hefði ekki reynt að breyta afstöðu Verkamannaflokksins til lánafyrirgreiðslu til Íslands. Það var þá öllum orðið ljóst að systurflokkur Samfylkingarinnar stóð í veginum fyrir aðstoð til handa Íslendingum án skilyrða. Auðvitað er það þannig að það er gróf íhlutun í innanlandsmál Íslands að setja skilyrði fyrir aðstoð þjóðar í neyð ef eftir henni er leitað eins og Íslendingar hafa margsinnis gert. Nema þá að verið sé að segja að hér sé ,,ófjárráða" ríkisstjórn við völd sem sé ekki treystandi fyrir stjórn landsins eða þá að það liggi fyrir að Íslendingar hafi brotið alþjóðalög, sem þeir hafa ekki gert.

Ég hef á tilfinningunni að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur sé að vakna af þyrnirósarsvefninum langa. Það var tími til kominn. Þó ég sé ekki sérlegur stuðningsmaður þessarar vinstri stjórnar þá hlýt ég að fagna því með öðrum landsmönnum að ríkisstjórnin verði farsæl í verkum sínum fyrir allan landslýð. Ekki veitir okkur af og engan tíma megum við missa, meira en orðið er, í björgunaraðgerðunum. Það er ljóst að einhver hefur sannfært forystu Verkamannaflokksins í að koma Íslendingum til hjálpar og er það vel. Hafi sá eða þeir þökk fyrir sem það gerðu. Ég segi eins og Össur í annarri frétt hér á mbl.is að orð norska utanríkisríkisráðherrans Jonas Gahr Støre hljómuðu eins og tónlist í mín eyru líka. Ríkisstjórnin fær plús í kladdann hjá mér fyrir daginn í dag.

Já, ætli það sé ekki við hæfi að enda þetta á glaðlegum og vorlegum nótum. Reyndar er ég ekki viss um hvort Vorvindar glaðir séu upphaflega frá Íslandi eða Færeyjum.

 

Ósammála um lán til Íslands

Eru sjálfstæðissinnar fasistar?

Ég var ekki fyrr farinn að blogga að nýju að einn heittrúasti aðildarsinni að ESB á Íslandi kallaði mig fasista. Og ekki bara mig heldur alla sjálfstæðissinna sem hafa efasemdir um aðild Íslands að ESB. Þannig er Björn Bjarnason, fyrrverandi ráðherra, fasisti. Ögmundur Jónasson, verðandi ráðherra, er fasisti. Steingrímur Hermannsson, fyrrverandi forsætisráðherra, var fasisti. Guðfríður Lilja er líka fasisti samkvæmt skilgreiningu aðildarsinnans. Og þannig mætti lengi telja.

Hér var á ferð Jón Frímann, sem mér varð á óvart að kalla Jón Trúmann í sakleysi mínu og vakti þar með reiði hins sjálfskipaða talsmanns ESB hér á landi. Ef einhverjum verður á að flytja ekki eintóma lofgjörð um Evrópusambandið þá geltir Jón Frímann hátt - en ekki snjallt. Og að þessu sinni hafði ég uppi of miklar efasemdir um ágæti faðmlags Evrópusambandsins yfir Íslandi og hann skrifar (undirstrikun mín):

Staðreyndin er, og hefur alltaf verið að andstæðingar ESB eru oft á tíðum ekkert annað hreinir fasistar. Úlfar í sauðagæru er rétta orðið yfir þetta fólk. Enda hefur það margoft sannast að það hikar ekki við að ljúga og blekkja fólk ef það þjónar þeirra hagsmunum. Það er ennfremur ljóst að fullyrðingar fasistana á Íslandi (andstæðinga ESB) standast ekki.

Og þegar ég fór fram á að hann drægi þessa alvarlegu ásökun til baka þá bætti hann um betur og skaut fastari skotum:

Orðið sjálfstæðissinnar er bara fallegt orð yfir fasisma ... Ég þarf ennfremur ekkert að draga neitt í land. Vegna þess að ég skaut ekkert yfir markið. Ég skaut beint í mark, og það vel. Enda er komin tími til þess að fólkið í landinu átti sig á þeirri hugmyndafræði sem gengur á bak við andstöðunni að ESB.

Það er alltaf grátlegt þegar menn grípa til ofstækis í málflutningi. Það er háttur fasista eins og þekktist á árunum fyrir seinna stríð. Umburðarlyndið hvarf um leið og mannúðin. Með fyrsta fórnarlömbum fasismans var tjáningarfrelsið. Næsta fórnarlambið var lýðræðið. Svo þekkjum við framhaldið. Það er vanvirðing við fórnarlömb fasista að misnota orðið - fasisti - eins og aðildarsinninn Jón Frímann gerir hér.

Fasistar umbera ekki aðra skoðun en þeirra eigin enda eru þeir alræðissinnar. Evrópa féll í hendurnar á fasistum sem skelfilegum afleiðingum á síðustu öld. Spánn, Ítalía og Þýskaland. Það voru síðan lýðræðisríkin sem bundust bandalagi í að frelsa Evrópu úr klóm fasista. Blind trú á hugmyndafræði, hjarðhegðun og foringjadýrkun er eitruð blanda. Í kreppum er auðvelt að spila á tilfinningar með einhliða áróðri og ala á hatri á minnihlutahópum. Vítin eru til að varast þau en sagan endurtekur sig í sífellu.

Ég læt svo Veru Lynn botna þetta með - We'll Meet again.

   

Ögmundur á ekkert erindi í pólitík á Íslandi

Stjórnmálamenn eins og Ögmundur Jónasson fara verulega í taugarnar á stjórnmálaelítunni. Ástæðan er einföld. Hann fylgir ekki flokkslínunni hugsunarlaust í blindri trú. Hann tekur ekki við beinum skipunum frá foringjanum. Hann lítur engum flokksaga. Hann fylgir sannfæringu sinni fyrst og fremst. Hann er hugsjónamaður elegans. Hann er þjónn kjósenda sinna en þjónar ekki til borðs við hásæti höfðingjanna. Ef honum ofbýður villt veisluhöldin þá yfirgefur hann veisluna. Hann biður um að yfirgefa dallinn ef skipstjórinn tekur ekki rökum við að afstýra fyrirsjáanlegu strandi. Það gerði hann í haust og þakkað pent fyrir sig. Atvinnustjórnmálamenn sem hafa hreiðrað um sig í valdastólunum þola nefnilega ekki að heyra sannleikann ef það kemur þeim illa. Nóbelskáldið sagði um sannleikann:

Sannleikurinn er ekki í bókum og ekki einu sinni í góðum bókum, heldur í mönnum, sem hafa gott hjartalag.

Höfum þetta ævinlega hugfast. Og sannleikann finnum ekki í pólitíkinni frekar en í bókum.

Auðvitað eiga stjórnmálamenn eins og Ögmundur ekkert erindi í pólitík á Íslandi frekar en Vilmundur Gylfason heitinn á sínum tíma.   

Til í sæti á réttum forsendum

Lög og regla

Ætli það sé ekki fokið í flest skjól þegar lögreglan neyðist til að mótmæla. Auðvitað öfundar enginn viðsemjendur lögreglunnar þar sem allir ríkissjóðir eru tómir eftir ,,Íslandsránið". En ef stjórnvöld hafa ekki efni á að halda uppi lögum og reglu í þjóðfélaginu þá er þetta búið. Þá er best að pakka saman og yfirgefa skerið. Lögreglan skal nefnilega framfylgja lögum og halda uppi reglu í samfélaginu. Ef hér brjótast út mótmæli og óeirðir að nýju þá reynir á óeirðalögregluna til að verja kjörna fulltrúa þjóðarinnar frá ,,skrílnum" eins og sumir kalla mótmælendur. En þó ekki ,,þessa" mótmælendur sem mótmæltu í dag. Lögregluþjónar voru ekki að mótmæla heldur að sýna samstöðu. En hvað eru mótmæli annað en samstaða gegn ranglæti og ójöfnuði? Og víst er að þessi mikilvæga stétt mætti vera betur launuð. Hún á það inni hjá okkur.

Kunna lögreglumenn að mótmæla?

Ísland gæti smitað ESB ríkin af lýðræðisþrá

Quatremer segir, að sé litið til Íslands blasi við, að aðild verði felld í þjóðaratkvæðagreiðslu Íslendinga, slík atkvæðagreiðsla sé fyrirfram töpuð fyrir ESB, þetta sýni nýjustu skoðanakannanir. Ríkisstjórn jafnaðarmanna hafi þröngvað aðildarumsókn upp á þjóð og þing. (þýðing Björns Bjarnasonar á vefsíðu hans).

Glöggt er gests augað. Nafni minn og frændi í Frakklandi Jean Quatremer hefur að sjálfsögðu rétt fyrir sér. Þetta er nú það sem sjálfstæðissinnar og efasemdarmenn um aðild Íslands að Evrópusambandinu hafa verið að reyna að segja í langan tíma. Á okkur hefur ekki verið hlustað enda hefur það ekki tíðkast hjá þessari ríkisstjórn að hlusta á fólkið í landinu. Það er kannski helst ef erlendir álitsgjafar segja þeim þetta að þá lagist heyrnin og skilningurinn hjá okkar ágætu stjórnarliðum.

Auðvitað er það tímaskekkja hjá Evrópusambandinu að eyða tíma sínum í aðild smáríkis þar sem liggur fyrir að þjóðin mun hafna aðild. ESB hefur nóg með sig þessa stundina. Þar þarf einnig að þétta raðirnar eins og hjá ríkisstjórninni. ESB þjáist af meltingartruflunum eftir að sambandið gleypti Austur- og Mið-Evrópuríkin í tveimur bitum, að vísu, í síðustu stækkun. Evru-samstarfið er ungt og berst fyrir lífinu sínu í heimskreppu.

Hvaða vit er þá í að sitja upp með nýtt lýðræðisvandamál til viðbótar við Írland? Annað smáríki sem hefur nýlega haldið fyrstu þjóðaratkvæðagreiðsluna frá lýðveldisstofnun! Það hlýtur að fara ískaldur ,,Icesave hrollur" um embættismennina í Brussel og ESB elítuna að hugsa til allra þeirra vandamála sem það gæti kallað yfir Evrópusambandið ef Ísland tæki upp á því að halda hér þjóðaratkvæðagreiðslur um allan fjandann. Þetta gæti rétt lýðræðishalla sambandsins við með ófyrirsjáanlegum afleiðingum samanber öll vandræðin með þjóðaratkvæðagreiðslurnar tvær á Írlandi um Lissabon sáttmálann! Önnur ESB ríki gætu farið að smitast af þessari lýðræðisþrá Íslendinga! Svei  svei ...  

Og hér á eftir flytur Nigel Farage, þingmaður á Evrópuþinginu, kennslustund í lýðræði á Evrópuþinginu. Ræðan er flutt 6. maí 2009.

Leggst eindregið gegn viðræðum við Ísland

Var það fátæka fólkið sem olli hruninu?

Við eigum þá vini á Norðurlöndum eftir allt saman! Samkvæmt heimildum mínum þá er það systurflokkur Samfylkingarinnar í Noregi - Verkamannaflokkurinn - sem stendur í vegi fyrir því að Íslendingar fái aðstoð frá Noregi án skilyrða. Er ekki eitthvað bogið við það? Af hverju beitir Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, sér ekki í að fá þessar afstöðu breytt?

Það skrýtna í umræðunni um kreppuna er hve allt stjórnmálalitrófið hefur skipt litum.

(viðbót 9.3) Sjálfstæðismenn standa sem einn maður með Ólafi Ragnari Grímssyni, forseta, meðan vinstri menn steyta hnefann framan í hann. Hægri menn berjast fyrir réttlæti og jöfnuði en vinstri menn standa vörð um ranglæti og ójöfnuð. Það höfum við séð í bönkunum sem þeir settu á stofn með skattfé almennings. Það höfum við séð í sviknum loforðum um skjaldborgina. 

Þannig deilir maður við stjórnarliða um hvort stjórnvöld eigi að koma fólki í vanda til hjálpar vegna stökkbreyttu lánanna sem flesta er að drepa. Þar heyrir maður mótrökin um að fólkið eigi þetta bara skilið. Hver var að biðja fólk um að taka þessi lán, lifa hátt og hafa svo ekki efni á því að borga lánin til baka? Þannig er ljóst að ríkisstjórnarflokkarnir Samfylkingin og Vinstri grænir eru algjörlega mótfallnir almennum aðgerðum til að leysa skuldavanda heimilanna með leiðréttingu á húsnæðislánum t.d. um 20%. Rökin fyrir þessari sjálfsögðu leið eru auðvitað að leiðrétta forsendubrestinn sem varð við hrunið sem fjárglæframennirnir ollu.

En þá hefst næsta deilan við vinstri mennina. Var það fólkið í landinu sem olli hruninu vegna óábyrgar hegðunar fyrir hrun? Eða eins og hægri mennirnir hjá Fox í Bandaríkjunum halda fram að það sé fátæka fólkinu, sem tók húsnæðislánin, að kenna að bankarnir hrundu og allt fjármálakerfi heimsins riðar til falls. Í myndbandinu hér á eftir takast þeir einmitt á um þetta Michael Moore og fréttamaður á Fox fréttastöðunni. Það er athyglisvert sem kemur fram hjá Moore að FBI hefur komist að þeirri niðurstöðu að það hafi verið óábyrgir bankamenn sem ollu hruninu (80%). Samt heldur Fox því fram að fátæka fólkið sé orsakavaldurinn - og því miður heyrir maður þetta of oft hér heima frá stjórnarliðum sem hneykslast á tillögum framsóknarmanna um almenna leiðréttingu húsnæðisskulda. Vissulega heyrist þetta líka frá sumum sjálfstæðismönnum sem eru mótfallnir almennum leiðréttingum.

Punkturinn hjá mér er þessi: Ef það var ekki almenningur sem tók húsnæðislánin frá bönkunum sem olli hruninu, heldur er fórnarlamb, af hverju koma þá stjórnvöld þeim ekki til hjálpar? Af verkunum skaltu þekkja þá. Orð þeirra hafa reynst einskis virði.

 Þeim er hollt að horfa á myndbandið hér á eftir.

 

Krefjast þess að Íslandslán sé greitt út án skilyrða